Geïnspireerd door het onderscheid van de filosoof Cornelis Verhoeven tussen ‘uiterlijke’ en ‘innerlijke’ roeping, stelt geestelijk verzorger Annemarieke van der Woude dat de uiterlijke roeping een verbijzondering is van de innerlijke roeping. Maar wat is een innerlijke roeping eigenlijk en kan je die ook weigeren?

Ik luister graag naar de radio, maar moet me nogal eens door reclames heen worstelen om bij mijn favoriete programma uit te komen.  Bijvoorbeeld een advertentie voor een reisorganisatie – ik noem geen naam. Op hun site lees ik dat ze klanten proberen te lokken met beloftes als ‘hoogtepunten’, ‘zorgeloos’ en ‘comfortabel’. Daar gaat een bepaalde opvatting achter schuil over wat reizen de moeite waard maakt: dat je zonder last of ongemak een reeks bijzondere ervaringen opdoet. Maar is dat de waarde van reizen?

Vaag zei zijn naam mij wel iets. Ik kreeg een uitnodiging om een lezing van hem bij te wonen aan de Nijmeegse universiteit. Al snel begon me te dagen dat het aan mij lag dat de naam van Édouard Louis nauwelijks herkenning bij me opriep. Weken van tevoren was de avond uitverkocht. Een aantal keer ontving ik een mailtje met het verzoek of ik, als ik onverhoopt toch verhinderd bleek te zijn, dat even wilde melden. Dan kon iemand op de wachtlijst nog blij worden gemaakt.

Of we die zondagmiddag iets te doen hadden? We werden getrakteerd op een concert dat een eerbetoon was aan Mimount ‘N Serwan. Eerlijk is eerlijk: we hadden nog nooit van haar gehoord, maar lieten ons graag verrassen.

In de columnreeks Korte Metten werpen onze schrijvers een scherp licht op de actualiteit. Deze week stemt het nieuwe boek van de Amerikaanse episcopale bisschop Mariann Budde, Durf moedig te zijn op beslissende momenten, remonstrants predikant Annemarieke van der Woude tot nadenken. Wat ís moed eigenlijk? En als menselijke waardigheid op het spel staat – durven we dan op te staan?

Is het zinvol om bijbelse noties in te brengen in de discussie over voltooid leven? Annemarieke van der Woude reageert op Riemer Roukema’s artikel over voltooid leven: “Het komt, al met al, aan op het verdragen van de spanning die vervat is in de woorden: een aarzelende aanwezigheid.”

Casus

Een zeer gelovig mens. Geboren en getogen op de Bible belt. De ‘leeftijd der sterken’ al ruimschoots bereikt. Door de aandoening ALS kon hij niet langer thuis wonen. In het verpleeghuis maakte hij op iedereen indruk omdat hij nooit klaagde en nooit opgaf. Kon hij zijn boek zelf niet meer vasthouden, dan gebruikte hij een leesplankje. Kon hij zijn boterham zelf niet meer snijden, dan gebruikte hij een aangepast bord en bestek.

In de euthanasiediscussie in Nederland heeft ‘voltooid leven’ een specifieke betekenis gekregen. Het gaat om mensen die klaar zijn met leven en om die reden sterven willen, hoewel ze niet […]

Inleiding Een van de grote vragen in de wetenschappelijke studie naar bijbelse literatuur is die naar de verhouding tussen tekst en geschiedenis. Verklaar je de teksten op zichzelf of vanuit […]