In de praktijk grijpen kerken geregeld naar samenwerking vanwege een algeheel gebrek aan mensen, ideeën dan wel geld. Of geloof. Samenwerking kan kerken helpen om te overleven. Maar werkt dat ook zo? Pieter van Winden noemt enkele misverstanden en een aantal positieve kenmerken.

Waar gemeenten en kerkenraden kleiner worden, wordt ‘samenwerking’ – op één of andere manier – wel gedacht een oplossing te zijn. Maar dan moet wel aan enkele voorwaarden voldaan worden. Anders kun je er beter niet aan beginnen…

Wat gebeurt er als mensen van verschillende culturele achtergronden elkaar tegenkomen in kerkgebouwen? Hoe worden verschillen in cultuur en/of theologische visie ervaren? Kunnen gebouwen het gemeenschapsleven en de missionaire roeping faciliteren of juist bemoeilijken? Wat gebeurt er met de relaties? In dit artikel verkent Pieter van Winden de geleefde realiteit en de ervaring van het delen van kerkgebouwen met groepen mensen van verschillende culturen. Er blijken zowel mogelijkheden als frustraties te zijn. Onbegrip en conflict kunnen onbedoeld ontstaan. Delen blijkt niet de makkelijkste weg. Het vraagt eerlijkheid, openheid en bereidheid te kiezen voor elkaar, tot dienst aan elkaar.