De verkiezingsstrijd voorafgaand aan de monsterzege van de AfD werd niet alleen op straat of in het parlement gevoerd, maar ook in de kerk. Zowel het AfD als de lutherse en katholieke kerk in Duitsland beschuldigden elkaar ervan niet echt christelijk te zijn. Maar, poneert Sjoerd Griffioen, wanneer we uitgaan van kernwaarden eerder dan van identiteit, ontstaat er ruimte voor nieuwe allianties tegen extreemrechts. Je moet dan wel over de kerkmuren heen durven kijken.

Wat gebeurt er wanneer theologie een wapen in handen van politici wordt? Sjoerd Griffioen wijdt er een column aan, naar aanleiding van een podcast waarin Amerikaans vicepresident JD Vance liet weten dat zijn werk in het teken van de eindtijd staat.

‘God is terug’ klinkt het steeds vaker in de media. Maar welke God eigenlijk? Niet de God van de liefde, stelt filosoof Sjoerd Griffioen in zijn nieuwste artikel, maar een autoritaire, militante God. Dit godsbeeld wordt door radicaal-rechts omarmd en uitgedragen, niet alleen in Amerika maar ook veel dichterbij huis, en berust op een eenvoudige maar heel gevaarlijke tegenstelling tussen ‘vriend’ en ‘vijand’. Maar wat is er eigenlijk zo gevaarlijk aan deze tegenstelling en waarom dreigt ze het begrip ‘christendom’ volgens Sjoerd uit te hollen?  

In een artikel uit de Trouw van 23 januari verscheen een artikel met de titel ‘‘‘Als je als christen vervolgd wordt, doe je iets goed.’ Klopt dat wel?” Het artikel liet twee theologen aan het woord die zich kritisch uitlieten over de organisatie Open Doors, naar aanleiding van de jaarlijkse publicatie van de ‘ranglijst christenvervolging’. De twee commentatoren, Erik Borgman en Sanneke Brouwers, koppelden deze ranglijst aan de in sommige christelijke kringen breed gedeelde wens om vervolgd te worden.

Wakker worden in een vreemd land. Het was de hoofdredactie van het RD overkomen. Hoe kan een christen zich nu thuis voelen in het land van Rob Jetten? Wordt het geloof niet binnen de kortste keren naar de privésfeer verbannen? Filosoof Sjoerd Griffioen laat aan de hand van het begrip ‘secularisatie’ zien, dat ons niet per sé een ramp is overkomen. Bovendien, christenen zijn toch altijd op doortocht?

De verkiezingen staan voor de deur en Nederlandse christenen worden weer geconfronteerd met een luxeprobleem. In ons land zijn er namelijk drie gevestigde partijen die zich als christelijk afficheren: de SGP, CDA en CU. Het is een diversiteit aan christenpolitiek die je in andere westerse democratieën niet meer ziet. Maar moet een christen ook op een christelijke partij stemmen?