Kan kunstmatige intelligentie (AI) een hulpmiddel zijn in het pastoraat? Of hebben we er als bezoekmedewerkers alleen maar last van?

Martine Meijers gaat in gesprek met Niek Everts (Bree, 1967), straatpastor in Antwerpen en bezielster van ’t Vlot, een dagopvang voor mensen aan de rafelrand van de maatschappij. Niek vertelt hoe ze bij ’t Vlot betrokken is geraakt, waarom de mensen die daar aankloppen haar raken en legt het belang uit van de presentiemethode in haar werk. “Niet invullen, maar waarnemen. Dus een man met gaten in zijn schoenen is een man met gaten in zijn schoenen, niet een man met kapotte schoenen.”

Dementie heeft onze aandacht, alleen al omdat we dat regelmatig in onze omgeving tegenkomen. Ook in onze gemeenten! Via een Iona-lied is een bijzonder boek tot stand gekomen, dat kan helpen contact te maken en te houden met mensen, die door (beginnende) dementie geraakt worden.

Het boek ‘Geestelijke begeleiding’ is een uitstekend basiswerk voor wie wil weten wat geestelijke begeleiding is, maar nog meer voor wie zich zelf waagt aan dit delicate spirituele ambt. Het is de herwerkte versie van een boek dat voor het eerst in 1982 uitgegeven werd, maar niets aan waarde heeft ingeboet. De twee auteurs zijn jezuïeten die een soort handboek schreven voor geestelijke begeleiding in de Ignatiaanse traditie.

In het pastoraat luisteren we naar elkaar, naar wat mensen bezighoudt, waarvan ze wakker liggen. Dat blijkt soms ook door de tijd van het (kerkelijk) jaar beïnvloed te worden. Wat ‘doet’ de Veertigdagentijd in onze pastorale gesprekken..?

Therapie floreert. We kloppen massaal aan bij psychologen, psychiaters en coaches voor hulp bij onze problemen. Naast de officiële instanties zijn er zelfhulpboeken, zelfhulpgoeroes en zelfhulpproducten: van theezakjes met levensvragen tot saliewierrookstokjes om je huis mee te reinigen. Katie Vlaardingerbroek dook in onze therapiecultuur, als religiewetenschapper en als ervaringsdeskundige in de ggz, en schreef het boek Nederland therapieland. Redacteur Maartje Amelink ging met haar in gesprek.

Als je op bezoek gaat bij mensen die rouwen om een ingrijpend verlies kun je je onzeker en machteloos voelen. Met welke emoties of reacties kun je te maken krijgen? Hoe kun je er ‘gewoon voor ze zijn’ zonder dat het leeg of ongemakkelijk voelt? Wat doe je als iemand niet gemakkelijk praat? Op deze en meer vragen gaat dit artikel in.

Na de diagnose ‘dementie’ wordt de plek in de samenleving voor deze mensen steeds kleiner. Denken we… nemen we als vanzelfsprekend aan… De Stichting ‘DemenTalent’ zet vraagtekens bij die veronderstelling. En met succes, naar meerdere kanten. Hier leest u het hoe en wat van die organisatie.

Hoe zeg je rustig en eerlijk tegen iemand wat je ergens van vindt? Hoe kun je zelf op een goede manier een minder leuke boodschap ontvangen? Hoe blijf je open naar elkaar, zonder direct in allerlei emoties te schieten?