Gedachten over het lijdensevangelie volgens Matteüs.

Wanneer Jezus aan het kruis alles heeft volbracht, buigt Hij het hoofd. Niet om daarmee aan te geven dat Hij verslagen is. Maar als een teken van zijn onderwerping aan de wil van de Vader.

Zacharia voorzag dat de messias een rijk van rechtvaardigheid en vrede kwam brengen. Marcus laat zien hoe Jezus als die messias vorm geeft aan dat rijk. Als gemeenschap hebben we een rol te vervullen in het bewerkstelligen van die gerechtigheid.

Psalm 111 prijst Gods grootheid en nodigt uit tot verwondering en onderzoek. De psalm verbindt lof met levenswijsheid: echte wijsheid begint bij ontzag voor God, niet bij angst. Samen met Psalm 112 toont de tekst hoe Gods trouw mensen vormt tot rechtvaardige, hoopvolle gelovigen.

Als Jezus in de laatst uren die Hij doorbrengt met zijn leerlingen aan tafel zit, maakt Hij zich vooral zorgen over hen. Hij wil dat ze hun geloof niet verliezen. Ze hebben reden om moed te houden, omdat Hij de wereld al overwonnen heeft.

Jezus leert zijn discipelen en ons bidden zonder afleiding, volledig als zichzelf. Bij God hoef je je niet anders voor te doen. Toewijding aan God vraagt oefening.

Tijdens de tafelgesprekken met zijn leerlingen brengt Jezus geregeld de grootheid van God ter sprake. Het lijkt erop dat Hij, bij het verheerlijken van de Vader, eerder denkt aan het kruis dan aan het lege graf.

De vierde zondag van Pasen (de derde ná) is in veel kerken ‘roepingenzondag’. Namens De Eerste Dag en Prediking delen we hier graag enkele creatieve liturgische suggesties en wat inhoudelijke inspiratie om mensen van alle leeftijden te betrekken bij de vieringen rond het thema ‘roeping’.

Deze kindernevendienst sluit aan bij het thema: ‘Hebben de grootste schreeuwers altijd gelijk?’ gebaseerd op het verhaal over David en Goliat uit 1 Samuël 17. Dit thema sluit aan bij […]