< Terug

Blootsvoets

In mijn studietijd woon ik drie maanden bij een bisschop in India. Hij heeft een druk programma en ik ga zoveel mogelijk met hem mee. Het gebied dat zijn bisdom bestrijkt, is uitgestrekt en we reizen dan ook veel. En zoals dat een bisschop betaamt: we laten ons rijden door een van zijn chauffeurs. Voor de langere ritten verzamelen we ons voor vertrek altijd eerst in de huiskamer. We gaan in een kring staan, stappen uit onze sandalen en staan op onze blote voeten op de koude stenen vloer, terwijl de bisschop voorgaat in gebed en vraagt om een voorspoedige reis en een behouden thuiskomst. Het beeld is me altijd bijgebleven. Het routinematige, vanzelfsprekende eraan. Niemand denkt er bij na, je doet het gewoon. Bidden: sandalen uit. De kerk in: sandalen uit. Je betreedt heilige grond als je tegen God spreekt of de ontmoeting met Hem zoekt. En heilige grond betreden – dat doe je op blote voeten.

Als je er goed over nadenkt, zou je eigenlijk je hele leven blootsvoets moeten lopen. Om jezelf er voortdurend aan te herinneren dat je leeft in Gods tegenwoordigheid, in God, met God, voor zijn aangezicht – hoe je het ook zeggen wilt. Om jezelf te helpen voortdurend in gesprek met God te zijn of naar zijn stille stem te luisteren. Om er bij elke stap aan te denken dat je leeft op heilige grond. Of om te leven naar de woorden van de middeleeuwse mysticus Meester Eckhart: ‘God is overal en te allen tijde op gelijke wijze tegenwoordig.’

Marga Haas is theoloog en redactielid van Open Deur (www.margahaas.nl).

< Terug