< Terug

De diaconie als vriendendienst

Mw. drs. M. de Graaff is als predikant verbonden aan de Protestantse Gemeente ET-10 op Terschelling. Zij is lid van de redactie.

Paul ligt langdurig in het ziekenhuis. Hij is vader van een jong gezin. Het hele gezin is ontregeld. Allereerst natuurlijk de spanning. Wat vertellen de onderzoeken? Is er nog een behandeling mogelijk? Welk toekomstperspectief wacht hen? Paul blijkt een zeldzame ziekte te hebben. Intussen is het een heel geregel voor Marjan, zijn vrouw, om het thuis draaiende te houden. De kinderen naar school en naar de oppas, de was, koken, naar het ziekenhuis, enz. De dagen zijn van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat gevuld. Aan het einde van de dag ligt Marjan uitgeput op bed. Ze wil er nu niet aan denken… want waar gaat het om… en dit mag nu toch helemaal geen rol spelen… maar ze denkt er toch aan…: telkens op en neer naar het ziekenhuis reizen is best duur en er zijn nu ineens ook nog zoveel andere kosten. Paul en zij moeten met hun gezin rondkomen van een minimum inkomen. De benzinekosten rijzen nu al de pan uit en het gaat nog lang duren. Bij het ziekenhuis moet er telkens parkeergeld betaald worden en ieder kopje koffie kost geld. Kortom, Marjan weet eigenlijk helemaal niet waar ze het geld vandaan moet halen of hoe ze het financieel rond moet gaan breien. ‘Nou ja,’ denkt ze bij zichzelf, ‘de pin doet het nog en wat is geld in vergelijking met gezondheid?’ Dat is natuurlijk waar en Paul wil ze er al helemaal niet mee belasten. Die week ligt er ’s morgens een enveloppe op de mat. Marjan denkt aan een meeleefkaart. Tijdens het ontbijt maakt ze de enveloppe open. Vol verbazing ziet ze dat er een briefje van 250 euro in zit. Er zit een kaartje bij. Marjan leest: ‘Bij alle zorgen die jullie al hebben maak je ook veel extra kosten. Dus vandaar…. Groetjes van Ineke, namens de diaconie.’ Daaronder staat een PS.: ‘Hoop dat je het niet erg vindt. That’s what friends are for.’ Marjan kent Ineke goed van de volleybal, van school en vanuit de kerk. ‘Och wat lief’ denkt Marjan, Ineke weet immers wel hoe het bij hen zit en nu pakt ze dit als diaken op… Zo had ze het nog nooit bekeken: de diaconie als een vriendendienst. En het komt precies op tijd.

< Terug