Leo Lucassen is directeur Onderzoek van het Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis in Amsterdam en hoogleraar Global Labour and Migration History aan de Universiteit Leiden. Samen met Henk van Houtum publiceerde hij het boek Voorbij Fort Europa. Een nieuwe visie op migratie (2016). Samen met Paul Scheffer en Ernst Hirsch Ballin is hij uitgever van de essaybundel Regie over migratie. Naar een strategische agenda van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (2018). Onlangs verscheen in geheel herziene en geactualiseerde editie Vijf eeuwen migratie, waarin Leo en Jan Lucassen meningen over de lange en rijke Nederlandse migratiegeschiedenis toetsen aan de historische feiten.

Eten, voedsel, is een element dat onze Maya-volken in CentraalAmerika als inherent zien aan onze samenleving, aan ons gemeenschapsleven – zowel in familieverband als individueel. We voeden ons met de tortilla en met de manier waarop we de schepping onderhouden.

In Zoetermeer staan sinds 2005 twee religieuze gebouwen vlak bij elkaar, aan hetzelfde pleintje in de wijk Meerzicht: de moskee Al Qibla en kerkelijk centrum De Oase. Al Qibla is een moskee met een Marokkaanse achtergrond, De Oase een protestantse gemeenschap, onderdeel van een protestantse wijkgemeente in Zoetermeer. Beide buren hebben een goede verstandhouding en nemen deel in het InterLevensbeschouwelijk Overleg Zoetermeer (ILOZ).

Tussen 23 februari en 1 maart waren de noordoostelijke stadswijken van New Delhi het toneel van geweld. De strijdende partijen waren hoofdzakelijk verdeeld langs religieuze lijnen en het geweld was gericht tegen de islamitische minderheid. De rellen kostten 53 personen het leven, waarvan twee derde moslim was. Uit ooggetuigenverslagen en filmopnames bleek dat de politie zich had geschaard achter de (hindoe-)geweldplegers. De gebeurtenissen uit die laatste week van februari 2020 moeten echter worden gezien in een breder historisch perspectief. De wortels van islamofobie en religieus fundamentalisme, inclusief geweldsuitbarstingen tegen minderheidsgroeperingen, moeten we zoeken in het koloniale verleden van India.

‘Media en politici laten ons vaak geen werkelijkheid zien, zij verkopen ons vooral een beeld van de ander. Zij zijn gebaat bij een ‘wij’ en een ‘zij,’ constateert spreker en schrijver Enis Odaci. ‘Door de ontmoeting kun je dat beeld met de verhalen van die ‘andere’ mensen nuanceren. De ontmoeting beschermt je tegen populisme.’

Hebben wij als christenen iets unieks in handen of is het heil ook te vinden in andere godsdiensten? Hoe verhouden getuigenis en dialoog zich tot elkaar? Deze discussie ontging ook de missiologische tijdschriften De Heerbaan en later Wereld en Zending niet.

Christenen zijn lang niet de enige religieuze groepering die wereldwijd worden vervolgd om hun geloof. Een religieuze minderheid die het misschien wel het zwaarst te verduren heeft, zijn de bahá’ís. Wereldwijd zijn er naar schatting ongeveer zeven miljoen bahá’ís, van wie er 1550 in Nederland wonen.

Nigeria is een van de meest complexe landen in Afrika. Christenen hebben er te maken met vervolging, met name in het overwegend islamitische noorden en midden van het land.

Vaak wordt in oproepen voor interreligieuze ontmoeting verondersteld dat de persoon van Abraham kan inspireren tot onderling begrip. Immers, joden, christenen en moslims ‘hebben wat’ met de verhalen rondom deze oervader van het geloof. A