In de wintermaanden worden de beelden in de tuinen van het paleis van Versailles vakkundig in hoezen gewikkeld om ze te beschermen tegen vorst en de mogelijke gevolgen ervan: breuken en scheuren. Wie in deze maanden de tuinen teleurgesteld verlaat omdat hij of zij de beelden niet kan zien zoals ze er in de zomermaanden in voile glorie prijken, mist een derde oog. Ook de verhulde beelden zijn (als je dat wilt) als kunst te zien.

Therapie floreert. We kloppen massaal aan bij psychologen, psychiaters en coaches voor hulp bij onze problemen. Naast de officiële instanties zijn er zelfhulpboeken, zelfhulpgoeroes en zelfhulpproducten: van theezakjes met levensvragen tot saliewierrookstokjes om je huis mee te reinigen. Katie Vlaardingerbroek dook in onze therapiecultuur, als religiewetenschapper en als ervaringsdeskundige in de ggz, en schreef het boek Nederland therapieland. Redacteur Maartje Amelink ging met haar in gesprek.

“Wie ben ik als ik niet werk?” Die prangende vraag stond centraal tijdens een gespreksavond in Antwerpen, georganiseerd volgens het Estuary-protocol. Een zorgvuldig vormgegeven gespreksvorm waarin mensen in een kring zitten, thema’s pitchen, en dan één vraag kiezen om samen uit te diepen. Estuary draait niet om debat of profilering, maar om je al luisterend en sprekend te verdiepen in elkaars leefwerelden.

Tom Mikkers gaat in deze aflevering in gesprek met journalist Arie Kok, schrijver van het boek Strijd om een land. Ze bespreken belangrijke vragen over het Israëlisch-Palestijnse conflict waaraan maar geen eind lijkt te komen. Zowel Tom als Arie bezochten Israël meerdere keren. Deze reizen veranderden hun mening over de situatie in het land. Iedereen claimt het land vanuit zijn of haar geloof of geschiedenis. Hoe kun je als journalist een rol spelen in het conflict? Hoe verhouden wij ons in het westen tot het antisemitisme. En hoe hou je geloof en politiek uit elkaar? 

Uit verschillende themanummers van Ouderlingenblad van de laatste tijd kwam het idee opborrelen eens verder te schrijven over – en lezers ‘aan de slag’ te laten gaan over – vragen rond gemeenteopbouw, beroepingswerk en toerusting. De vraag misschien wel: ‘hoe maken voorgangers hun gemeenten (iets meer) toekomstbestendig..?’

Als je op bezoek gaat bij mensen die rouwen om een ingrijpend verlies kun je je onzeker en machteloos voelen. Met welke emoties of reacties kun je te maken krijgen? Hoe kun je er ‘gewoon voor ze zijn’ zonder dat het leeg of ongemakkelijk voelt? Wat doe je als iemand niet gemakkelijk praat? Op deze en meer vragen gaat dit artikel in.

De commissie ‘vorming en toerusting’ zat ter vergadering bijeen. Maar de één was ziek, de ander werd ineens als oppas ingezet, de derde moest plotseling mantelzorgen, de vierde werd opgeroepen om in te vallen op het werk en zo was er van alles en nog wat met ieder van de groep. In plaats van negen mensen bleven er nog drie mensen over.

Radio Bloemendaal… voor velen onder ons waarschijnlijk ‘een naam van vroeger’. De geschiedenis van dit fenomeen vertelt het verhaal van een kerkelijke ontwikkeling met grootse jaren, maar ook van vergane glorie. Een interessante geschiedenis!

In de rubriek ‘Teksten voor onderweg’ willen we vanuit de redactie u woorden aanreiken om mee op weg te gaan in het pastoraat, in het bezoekwerk: een lied of gedicht, een gebed, met een korte toelichting. We hopen dat u het als bruikbaar waardeert…