De gereformeerde broeders uit zijn verleden hebben de liefde veronachtzaamd en daar ondervindt Tonnie Dieleman nog altijd de gevolgen van. Het maakt hem boos. Toch gaat hij sinds kort weer af en toe naar de kerk en heeft hij ontdekt wat er met boosheid gebeurt wanneer het niet op oordeel stuit. Krina Huisman ging namens Theologie.nl met hem in gesprek.

Theologe Thandi Soko-De Jong is geboren en opgegroeid in Malawi, waar ze als kind kennismaakte met de zending. Ze vond de zendelingen maar een ongebruikelijke groep mensen, maar begreep haar ongemak pas toen ze tijdens haar studie de roman De gifhouten bijbel las. Jaren later keert ze naar deze roman terug om in deze serie de relatie tussen zending en kolonialisme nader te onderzoeken en na te denken over de vraag hoe ‘het goede nieuws’ ook op een goede manier gedeeld kan worden.  

Wie schrijft over politiek in de eerste eeuw, in het Nieuwe Testament, moet zich er allereerst rekenschap van geven dat de term in zekere zin een anachronisme is. Politiek en religie zijn allebei moderne labels die betrekking hebben op ideeën en instituties. Zo wordt religie meestal gezien als een samenspel van overtuigingen en rituelen die in georganiseerde vorm door een geloofsgemeenschap gepraktiseerd worden. Er is een normatief element aan: dit moet je wel geloven, dat niet. En er is een sociale organisatievorm aan verbonden. Hetzelfde geldt voor ‘de politiek’: ook hier is het een samenspel van ideeën en praktijken, verbonden aan organisaties als een parlement en politieke partijen. Bij het bestuderen van de politieke dimensies van het optreden van Jezus moeten we dit anachronistische aspect van beide termen in ons achterhoofd houden.