Een gemeenschap leeft van beelden. Van verhalen over haar oorsprong, van gedeelde herinneringen en verwachtingen, van voorstellingen van wat haar leden met elkaar verbindt. Zonder zulke beelden bestaat er geen ‘wij’. Maar wat gebeurt er wanneer een gemeenschap gaat geloven dat haar beeld volledig samenvalt met de werkelijkheid? Wanneer zij niet alleen zegt wat mensen met elkaar delen, maar ook bepaalt wie zij ten diepste zijn?