Als wij zoeken naar rechtstreeks contact met God, is het van belang dat God niet opgesloten wordt in wat wij aan beelden, woorden, opvattingen, emoties en gedachten meedragen. Rechtstreeks contact voelt als een afgrond, woestijn, nergens, een niet-plek. Een weten dat niets weet, zoals de auteur van De wolk van niet-weten het noemt.

Gerard Kessels heeft Das Stunden-Buch van de dichter Rainer Maria Rilke omgezet in goed Nederlands rijm. Rilke is in gesprek met God, op zoek naar zijn bestemming en naar God zelf. Het boek is daardoor een gebedsreis geworden. Een recensie: ‘Een formidabele prestatie.’

Herademing-redacteur Marianne Vonkeman beschrijft de verschijningsvormen van de Hindoe-god Shiva. Hij ‘danst de dans van geluk, vol extase maar met een serene uitdrukking op het gezicht’. Vonkeman: ‘Dat is leven op het ritme van de kosmische dans van Shiva. Of: op het ritme van de Geest.’

Recensie van ‘Zomaar een godsvermogen, “God is een kwal” en elf andere vergelijkingen’ door Margot C. Berends.

Van 1426/1427 tot 1514 leefde Suster Bertken in Utrecht, de laatste 57 jaar ingemetseld in haar kluis bij de Buurkerk. De beperkte leefruimte belemmerde niet de ruimte in haar geest. De door haar opgetekende gedachten en visioenen inspireren nog steeds.

Recensie van Alan Watts, Het taboe op weten wie je bent. Handboek bij het mysterie van het bestaan.

Recensie van De straatwaarde van de ziel.

Martin Buber onderscheidde de relaties ik-het en ik-jij. Het streepje geeft het ‘tussen’ aan, de relatie zelf. Meestal leef ik met een deel van mijzelf in relatie tot een deel van mijn omgeving. Totdat plotseling een jij mij tegenkomt. God spreekt mij aan in ieder jij-moment, mij omvormend tot een gestalte die beelddrager is geworden van de werkelijkheid die God is. We zijn alleen of samen, maar altijd verbonden, levend in de het-wereld die ieder moment een jij kan worden.

Theoloog en publicist Alain Verheij gaat in op de begrippen woede en vrede als spanningsveld in het politieke en maatschappelijke handelen. ‘Woede is in de eerste plaats een drijfveer voor mij, dat ik het toch blijf proberen. Als dat te lang zonder gevolg blijft, kan het ook iets worden dat mijzelf alleen maar vergiftigt.’