Dit jaar zijn er maar liefst twee Jonge Theologen der Nederlanden: Rozamaryn van den Broek-Orsel en Nathan Troost-van Diggelen. Voor Theologie.nl schrijven ze een maandelijkse column waarin ze hun belevenissen als jonge theologen met ons delen. Deze eerste column schrijven ze samen, over het nutteloze nut van christen-zijn.

Wijsbegeerte is het verlangen naar wijsheid. In veel beschouwingen over wijsbegeerte staat die wijsheid centraal. Veel minder wordt de nadruk gelegd op het hart van de zaak: het gegeven dat het verlangen – de begeerte om iets of iemand helemaal te kennen – de drijvende kracht is om wijs te kunnen worden. Het verlangen tot zo’n volledige ‘bekentenis’ leidt naar wijsheid.

‘Een kleine cultuurtrend: theologen kijken terug op hun geloofscarrière,’ constateerde de antropoloog Andre Droogers onlangs op zijn Facebook-pagina. “Frits de Lange, Martien Brinkman, Christa Anbeek, Johan Goud, Bert Hoedemaker – ze inventariseren de restwaarde van hun theologische erfgoed. Welk godsbegrip blijft over na de ontkerkelijking? Ik bevind mij dus in goed gezelschap.

De kritiek op de kerk die Richard Dawkins, Christopher Hitchens en vele anderen de afgelopen jaren hebben geuit, horen bij een trend in sceptische kringen om de kwalen van het christendom te ‘genezen’ op een manier die vaak wat van propaganda weg heeft. Maar dat is niet nieuw. ‘Elke tijd herinterpreteert – en herschrijft – onvermijdelijk het verleden overeenkomstig zijn eigen interesses, idealen en illusies’, stelt de historicus-theoloog David Bentley Hart.[2] We zijn geneigd de mislukkingen van het recente verleden te overdrijven en te vertekenen, zegt Hart, om onze tijd en plaats als het hoogtepunt van de mensheid en het toppunt van de geschiedenis – en al ‘het goede’ erin – weer te geven.

De eerste zin van een boek is belangrijk. Een goede eerste zin eist de aandacht op en maakt nieuwsgierig naar wat volgt. Sommige eerste zinnen zijn beroemd geworden, zijn zelfs deel gaan uitmaken van ons collectief geheugen. Zo weet u zeker wie deze bekende openingszin schreef: “Ik ben makelaar in koffie en woon op de Lauriergracht no. 37.”

We maken in Nederland een revival van het wonder mee. Rond de heiligverklaring van Titus Brandsma is dat woord ineens terug op de publieke agenda. De een ziet erin het bewijs van zijn of haar geloof, de ander een overblijfsel van kerkelijke procedures die uit de tijd zijn omdat we steeds meer rationeel kunnen verklaren. Beide reacties doen afbreuk aan de eigen logica van het wonder en daarmee ook aan wat wij als heilige boost in ons leven kunnen ervaren.

De muzikale setting van het Zonnelied door Sofia Gubaidulina geeft aan dat lied een aparte dimensie en luisteren naar haar muziek is een fascinerende geestelijke oefening die om geduld vraagt.

“Dit is óns feestje. Hijs de vlaggen!” N.T. Wright voert in zijn boek Verrast door Hoop een pleidooi voor het uitgebreider en uitbundiger vieren van Pasen. En dan niet alleen het Paasfeest zelf, maar voornamelijk de periode ná Pasen: de vijftigdagentijd. Aanstaande zondag, 14 maart, is het Laetare: halfvasten. Langzaam begint het kruis en bijbehorende opstanding dichterbij te komen; een stralend licht aan het eind van de lijdenstunnel. Het nieuwe leven ontwaakt langzaam, de knoppen verschijnen voorzichtig aan de bomen. Het bloeiende, het goede is om de hoek. Laetare: verheugt u!

Een kerk kan als baken in de stad staan. Zo bijvoorbeeld ook de Westerkerk in Amsterdam. Hoe geef je als kerk je aanwezigheid in de stad vorm? En hoe verhoud je je tot de mensen die op je pad komen? Mensen uit buiten- en binnenland, van buiten en binnen de stad en buurt, mensen die de kerk als heilige plaats ervaren en mensen die de kerk zien als museaal gebouw. In drie blogs doet Cristina Pumplun een aanzet voor kerk-zijn in de stad.