Praktische theologie

Elia is met Mozes de meest iconische profeet uit het oude testament; hij wordt als ‘voorloper’ van de Messias genoemd in de laatste profetieën van het OT. Wie is die Elia die voor de Messias uitloopt? Jezus zelf ziet in Johannes de Doper de Elia, die komen zou. Deze preekschets kan voor Advent gebruikt worden, maar ook los ervan in een najaarsdienst naar keuze’

Wat doen mensen aan tafel? Eten natuurlijk. Nog steeds eet driekwart van de Nederlanders ’s avonds aan tafel. Maar aan tafel gebeurt veel meer: ervaringen uitwisselen, overleggen, ruzies en conflicten uitpraten, kaarten en rummikuppen, problemen bespreken, gezellig babbelen, de krant lezen en gesprekken over het leven voeren.

Jezus at vaak samen met zijn leerlingen en met allerlei andere mensen. Maar één maaltijd is heel opvallend: de maaltijd voordat hij werd overgeleverd om uiteindelijk gekruisigd te worden. De maaltijd die in de kerk het Laatste Avondmaal is gaan heten.<

In de maand oktober is een geschikte zondag te vinden voor een doop van een volwassene (met belijdenis), waarbij deze preekschets over 1 Petrus 3:21 heel toepasselijk is: hoe kun je in de verhouding tussen een mens en God de kracht en drang zien voor de stap tot belijdenis en doop? Wat biedt God en wat vraagt een mens van God?

Minder mensen in de kerk, teruglopende inkomsten en veranderingen in een woonwijk doen kerkenraden vaak besluiten om het gebouw dan maar te sluiten en de gemeente elders onder te brengen. Zo niet in de gemeente die de Augustanakerk in de Amsterdamse wijk Bos en Lommer bevolkte. De diaconie van de Evangelisch-Lutherse Gemeente Amsterdam bedacht een plan.

Daar sta ik in deze lege kerk. Helder licht schijnt naar binnen. Diepe stilte omringt mij. Dwalend door de kerk word ik door de lege ruimte opgenomen. Mijn ogen gaan over de witte muren om mij heen. Hier en daar verdwijnen ze in de diepte van de nissen in de muur. Mijn voeten trekken over de tegels op de grond, de ene keer groen, dan grijs of okergeel. Boven mijn hoofd ontmoeten de bogen elkaar en word ik beschermd door een witte hemel. Aangekomen in het koor wacht een robuuste houten bank mij op. Een tafel staat even verderop.

Zomaar het relaas over een periode van acht jaar van een echtgenote van een hulpprediker die dertig jaar dienst deed in Noord-Celebes, Indonesië. Een dagboek dat Lien Langevoort begon nadat zij, na elf dienstjaren, haar oudste twee kinderen naar Nederland bracht, nog een jaar bij hen bleef en ze daarna achterliet. Het dagboek wordt ingeleid met een historische beschrijving van de familie Langvoort-Besselaar door samenstellers Ruijs en Tom van de End. Het dagboek is eenvoudig geschreven. Soms in de vorm van schrijven aan haar twee kinderen, dan noemt ze haar man Pa. Soms gewoon, als aantekeningen voor haarzelf. Over hoe ze in de loop der jaren steeds meer van haar man is gaan houden. Ze schrijft zonder aanhef, en in 1902 regelmatiger dan in het laatste jaar.

Joke Hogentoren-Moree werkt bij het Leger des Heils in Rotterdam, in de begeleiding van daklozen. Haar hoofdtaak zit in het project Housing First!. Dit artikel is een bewerkte versie van het interview met haar dat eerder verscheen in Kerken in de Laurens, het kerkblad van de twee wijkgemeenten van de Protestantse Kerk in Nederland die gebruikmaken van de Grote of Sint Laurenskerk in Rotterdam. We interviewden Joke telefonisch. Tijdens het interview liep zij buiten, zodat ze zich goed kon focussen op wat ze wilde vertellen.

Huisvesting is een mensenrecht. Daar zal iedereen het over eens zijn. De realiteit is echter dat dit recht voor een groot deel van de wereldbevolking een illusie is. Zelfs in ons eigen land spreekt het niet vanzelf. De sociale huursector wordt door politieke keuzes steeds kleiner, de huur- en koopprijzen van woningen zijn omhoog geschoten. Goede en betaalbare huisvesting is voor grote groepen mensen buiten bereik geraakt.