In 2019 was het op 29 juli Earth Overshoot Day: op die dag had de wereldbevolking al alle voedsel- en hulpbronnen opgebruikt die de aarde in één jaar kan voortbrengen. De rest van het jaar werd dus daarop ingeteerd. De profeet Joël spreekt van een sprinkhanenplaag die het land kaal achterlaat (Joël 1:1-12). Zijn wij soms als die sprinkhanen? In beide lezingen klinkt de oproep tot vasten en inkeer. Dat past niet alleen bij de indeling van het kerkelijk jaar, maar zeker ook bij hedendaagse situaties. En dat maakt beide lezingen bijzonder actueel.

Waar ben je? Met deze woorden eindigt de oudtestamentische lezing abrupt, veelzeggend en midden in het verhaal. Zij lenen zich als thema van deze eerste zondag van de Veertigdagentijd. Want deze vraag doelt op veel meer dan op informatie over de plaats van verblijf. Waar een mens zich bevindt, zegt iets over de weg die hij heeft afgelegd en over zijn perspectieven en mogelijkheden voor de toekomst. Mens, waar ben je na de gebeurtenissen in de tuin in Eden en waar ben je na de ‘gave der gerechtigheid’ (Romeinen 5:17)?

Op je tachtigste een nieuwe carrière beginnen, dat gebeurt zelden. Soms is er een politicus die toch nog één keer probeert die belangrijke positie te krijgen. Maar voor de meesten is het dan mooi geweest. Mozes daarentegen begint juist op z’n tachtigste met een heel nieuwe uitdaging. Hij was herder en wordt voorganger. Maar van harte gaat dat niet.

Deze preekschets is de derde in een drieluik. De andere preekschetsen gaan over Johannes 12:1-8 en Johannes 14:8-14 en zijn bedoeld om in de veertigdagentijd Jezus te volgen op weg naar zijn verhoging.

Deze preekschets is de tweede in een drieluik. De andere schetsen gaan over Johannes 12:1-8 en over Johannes 15:18-25. De preekschetsen zijn bedoeld om in de veertigdagentijd Jezus te volgen op weg naar zijn verhoging.

Deze schets vormt een drieluik met schetsen over Johannes 14:8-14 en Johannes 15:18-25, bedoeld om in de veertigdagentijd Jezus te volgen op weg naar zijn verhoging.

Witte donderdag is de eerste van het zogeheten Paas-triduüm, de drie vieringen voorafgaand aan de Paasmorgen. Deze vieringen zijn eigenlijk één. Pas aan het eind van de Stille Zaterdag viering spreken wij na de verkondiging van de opstanding, de zegen uit.

Alle bijbelvertalingen die ik erop nagekeken heb, spreken van de ‘intocht’ in Jeruzalem, behalve de Naardense Bijbel, die nergens tussenkopjes of opschriften heeft, en de Bijbel in Gewone Taal. De BGT heeft als opschrift: ‘Twee leerlingen gaan een ezel halen’. Dat is heel aardig, nauwelijks interpretatief, wél een bepaalde focus, maar deze is descriptief. Misschien is dit wel beter dan te spreken van ‘intocht’. Dat woord lijkt op het eerste gezicht te groot voor wat zich afspeelt. Wat voor gebeurtenis is dit nu helemaal: een ongeveer dertigjarige man die door een groep volgelingen op een ezel wordt gezet en zo Jeruzalem binnengaat. Wat nou, intocht? Dat woord wordt gebruikt bij officiële staatsbezoeken door hoge ambtenaren, vorsten en bestuurders in het Romeinse Rijk. Dit gebeuren lijkt daar in de verste verte niet op. Waarom beschrijft Lucas dit dan toch als een soort intocht? En waarom schrijft Lucas dit zó, veertig jaar na dato, na de verwoesting van stad en tempel?

Veel gelijkenissen vertellen over Gods koninkrijk en ze eindigen met een verrassende wending die de hoorder, lezer, ons aan het denken wil zetten, tot een keuze wil uitnodigen of tot actie maant.