Reactie van Erik Borgman op de lezing van Tomás Halík

Er is een “zingevingsrevival” gaande. We raken er niet over uitgepraat en uitgedacht. Grote fascinatie is er voor Gen. Z., maar dat is niet de enige generatie waarin het (christelijk) geloof leeft – voor het eerst, opnieuw, of sinds jaar en dag. Hoe ziet geloofsbeleving eruit en hoe wordt deze verbeeld, ongeacht leeftijd? Welke variëteit komt aan het licht, binnen en tussen de verschillende generaties? Laat het zien en doe mee met onze Creatiewedstrijd!

Voor mij ligt het boek van Dick Kruijthoff Onvermoed aangeraakt. De titel is goed gekozen. De mensen die erin beschreven worden, voelden zich tijdens hun genezing aangeraakt. Ze hadden allen een zelfde soort ervaring, zoals sterke emoties als onophoudelijk huilen, een gevoel van aanraking, een gevoel van warmte. Het was alsof er een warme gloed door hun lichaam stroomde, gepaard met emotionele belevingen.

Erik Meganck is een Vlaams filosoof en theoloog die enkele jaren geleden het publieke intellectuele domein bestormde met zijn boek ‘religieus atheïsme’ (2021) waarvoor hij de prijs van het beste spirituele boek ontving. In dat boek maakt hij een rondje langs de velden van grote moderne denkers en vroeg zich af waarom -ondanks al het (post)modernisme- men er niet in slaagde God uit het Westerse denken te bannen. Hij concludeerde dat geen van deze grote denkers ooit de stelling heeft geponeerd dat God simpelweg niet bestaat, maar dat ze vooral gekant waren tegen het richtingloze Westerse metafysische denken.