Pop-up restaurant ‘Hartige Samaritaan’ is een laagdrempelig initiatief dat mensen met een vluchtgeschiedenis en mensen hier met elkaar kennis laat maken. Het doel is de negatieve beeldvorming aan de kant van Nederlanders tegengaan en aan vluchtelingen laten zien dat veel mensen hen wél willen verwelkomen.

‘Media en politici laten ons vaak geen werkelijkheid zien, zij verkopen ons vooral een beeld van de ander. Zij zijn gebaat bij een ‘wij’ en een ‘zij,’ constateert spreker en schrijver Enis Odaci. ‘Door de ontmoeting kun je dat beeld met de verhalen van die ‘andere’ mensen nuanceren. De ontmoeting beschermt je tegen populisme.’

Op een zonnige lentemiddag dit jaar kwam in Utrecht een groep mensen bijeen om te luisteren, na te denken en ervaringen te delen met betrekking tot Integral Mission. De middag was georganiseerd door Micha Nederland en de hoofdspreker was de internationale directeur van Micah Global, Sheryl Haw. Na afloop sprak TussenRuimte haar over Integral Mission, de missie van Micah en over haar persoonlijke drijfveren.

Stek – stichting voor stad en kerk heeft in Den Haag een aantal buurt-en-kerkhuizen: plekken voor ontmoeting en ondersteuning in de buurt. Stichting Soesterkwartier in Amersfoort wil gemeenschappen creëren als een open familie in de wijk, waar mensen met vallen en opstaan over Gods liefde leren en waar ieder waardevol is. Twee inspirerende diaconaal-missionaire initiatieven in dit nummer van TussenRuimte, twee voorbeelden om Integral Mission te duiden: wat is het, en wat doet het?

Als je het nieuws leest of hoort, kun je je weleens machteloos voelen om alle ellende op de wereld en overweldigd door al het lijden en verdriet. Het lijkt nog lang niet op het Koninkrijk van God waar we op hopen, dat Koninkrijk waar elk mens tot bloei mag komen.

Ik vroeg aan vier jongeren wat zij doen om hun geloof handen en voeten te geven. We zien jongeren vaak alleen als de toekomst, maar jongeren zijn ook ons baken van hoop. Dit zijn hun open, krachtige, soms kwetsbare, inspirerende verhalen.

Er komen Afrikanen voor zending naar Nederland en het Europese continent, andersom gaan er Nederlanders naar Afrika en andere continenten. Is dat een goede zaak? Twee portretten van mensen met een roeping het evangelie te verkondigen en het ‘ware leven’ te delen.

Toen ik veertien jaar geleden naar Roemenië vertrok om te gaan werken op het theologisch instituut van de Hongaarse Protestantse Kerk in Cluj, kreeg ik in Nederland vaak te horen dat die kerk zo nationalistisch was. Dat werd uiteraard niet in positieve zin bedoeld. ‘Geloof en kerk’ rijmen toch zeker niet met ‘eigen land, eigen cultuur’?

Sinds 2013 organiseert ontwikkelingsorganisatie Tear jaarlijks een voorgangersreis naar Oeganda om te leren hoe kerken en christenen daar tot zegen zijn voor hun omgeving. Bijna zeventig kerkleiders vanuit verschillende kerkgenootschappen in Nederland zijn inmiddels mee geweest. Uit de groep van oud-reizigers is geleidelijk een learning & blessing-community ontstaan die nadenkt over de rol van de kerk in het perspectief van Gods wereldwijde koninkrijk. Onlangs vond er een evaluatieonderzoek plaats door Sofieke van Oord naar de opbrengst van de voorgangersreis. Wat levert een dergelijke reis Nederlandse kerkleiders op?

Mensen met een handicap lijken haast als vanzelf in de marge van de samenleving te schuiven. Kijk meer naar hun capaciteiten in plaats van elkaar vast te pinnen of te stigmatiseren, zegt Johan Wesemann, zelf levend met de beperking van doofheid en onder andere actief in Zuid-Soedan voor de organisatie Light for the World.