Bomen stralen kracht uit. Met hun takken reiken ze tot in de hemel, stevig geworteld in de aarde. Vaak gaat een boom vele generaties mee. Overovergrootvader heeft er nog met zijn pijp in de schaduw gezeten. Kinderen hebben er hun hutten in gebouwd of geschommeld aan de dikke takken. Het is dan ook niet verwonderlijk dat bomen in de Bijbel volop aanwezig zijn. Soms als decor, maar vaker als betekenisvol beeld.

We hebben bomen hard nodig in de strijd tegen klimaatverandering. Ze houden water vast en nemen broeikasgassen op. Kunnen wij onze leefwijze aanpassen? Minder consumeren waardoor minder bomen gekapt hoeven te worden? Overstappen op een meer plantaardig dieet?

Een verhaal over Konijn en Haas. Haas voelt zich rusteloos en somber. Hij heeft al van alles geprobeerd om zich beter te voelen. Konijn helpt Haas door hem naar een oude boom te brengen waar Haas helemaal tot rust komt.

Bomen boezemen ontzag in, ze roepen bewondering op en ze hebben iets mysterieus. Zijn bomen heilig?

Uitzoeken van je stamboom is populair. Het wemelt van de websites waar je je voorouders kunt vinden en boeken die de wortels van je familienaam blootleggen. Waarom gaan mensen op zoek naar hun roots? Is het uit nieuwsgierigheid of is het een vorm van historisch besef?

Bomen worden geassocieerd met leven. Er zijn vele oeroude verhalen over een ‘levensboom’ die hemel en aarde met elkaar verbindt, midden in het paradijs staat of aan het einde van de wereld. En de altijd groene levensboom van onze Germaanse voorouders kennen we nog als kerstboom.

Mijn onderburen ligt wat ooit de enorme eik uit de tuin hiernaast was. Hij is na behandeling met kettingzagen al bijna verworden tot haardhout en ‘biomassa’, alleen de vogels kunnen dat nog niet helemaal geloven. Die hangen rond in de berg kreupelhout, takjes en twijgen, keurig gescheiden van de dikke moten stam en de stapel dikkere takken. Daardoor heeft het geheel nog iets bomigs, maar het is net als met het lichaam van een overledene: het moet zo snel mogelijk de deur uit.

We maken in Nederland een revival van het wonder mee. Rond de heiligverklaring van Titus Brandsma is dat woord ineens terug op de publieke agenda. De een ziet erin het bewijs van zijn of haar geloof, de ander een overblijfsel van kerkelijke procedures die uit de tijd zijn omdat we steeds meer rationeel kunnen verklaren. Beide reacties doen afbreuk aan de eigen logica van het wonder en daarmee ook aan wat wij als heilige boost in ons leven kunnen ervaren.

De seizoenen zijn door God zelf bedacht en daarom ook veelzeggend als beelden. Het mooie van seizoenen is dat elk jaargetijde een eigen sfeer heeft. Elk seizoen heeft weer mooie kanten, maar het zijn wel verschillende kanten. Seizoenen zijn een mooi beeld van het geloofsleven, omdat ook in je geloof vaak een afwisseling merkbaar is: er zijn tijden waarin je meer moeite moet doen om je geloof vast te houden, er zijn ook tijden dat God zo dichtbij is dat je bijna je hand uit kunt strekken en Hem aan kunt raken. Althans, zo kán het zijn. De één heeft meer een op- en neergaande beweging in het geloofsleven dan de ander.