Als het gaat over kerk en corona, komt een aantal thema’s steeds voorbij: hoeveel kerkgangers toegelaten kunnen worden, of er gezongen mag worden, wie de regels uitvaardigt. Daarnaast zijn er theologische beschouwingen over de betekenis van de coronapandemie, bijvoorbeeld van Tom Wright. Een vraag die wat mij betreft te weinig aan bod komt, is: wat gaat corona betekenen voor de oecumene? Het is wel duidelijk dat ‘kerkgangers’ via hun laptops veel kerkelijk shopgedrag laten zien. […]

Arnold HuijgenAls een gebeurtenis uit de kerkgeschiedenis een feest waard is, dan verdient de geboorte-aankondiging in de heilsgeschiedenis zeker ook aandacht. En zo is er meer. Elke week publiceert Theologie.nl een […]

Arnold HuijgenAls een gebeurtenis uit de kerkgeschiedenis een feest waard is, dan verdient de geboorte-aankondiging in de heilsgeschiedenis zeker ook aandacht. En zo is er meer. Elke week publiceert Theologie.nl een […]

Arnold HuijgenAls een gebeurtenis uit de kerkgeschiedenis een feest waard is, dan verdient de geboorte-aankondiging in de heilsgeschiedenis zeker ook aandacht. En zo is er meer. Elke week publiceert Theologie.nl een […]

Arnold HuijgenAls een gebeurtenis uit de kerkgeschiedenis een feest waard is, dan verdient de geboorte-aankondiging in de heilsgeschiedenis zeker ook aandacht. En zo is er meer. Elke week publiceert Theologie.nl een […]

Arnold HuijgenAls een gebeurtenis uit de kerkgeschiedenis een feest waard is, dan verdient de geboorte-aankondiging in de heilsgeschiedenis zeker ook aandacht. En zo is er meer. Elke week publiceert Theologie.nl een […]

Het valt niet te ontkennen dat het ideaal van institutionele eenheid—in het oecumenische jargon: organic unity of organic union—in de oecumenische beweging minder centraal staat dan een eeuw geleden. De slotboodschap van de 8e consultatie van United and Uniting Churches (Johannesburg 2008) verwoordt treffend hoe deze kerken zichzelf nu bescheiden opstellen: ‘United and Uniting Churches do not claim to be forerunners within the ecumenical movement, nor do we see ourselves as relics of an ecumenical past’.

Op 11 oktober 2018 verzamelden zich acht mensen op Nieuw Hydepark in Doorn. Het merendeel kende elkaar niet, maar ze hadden gemeen dat ze allemaal voormalige uitgezonden theologische medewerkers waren van een Nederlandse zendingsinstantie, gelieerd aan de Protestantste Kerk in Nederland. Ze waren ingegaan op een uitnodiging van de Protestantse Theologische Universiteit (PThU) om met elkaar de ervaringen die ze in hun interculturele bestaan hadden opgebouwd theologisch productief te maken ten behoeve van kerk, samenleving en theologische wetenschap.

Willem Adolf Visser ’t Hooft (1900-1995) werd geboren in een tamelijk vrijzinnig en elitair milieu. Hij groeide op in Haarlem, bezocht het Stedelijk Gymnasium, deed belijdenis in de Remonstrantse Gemeente en verbaasde iedereen door de wens theologie te willen studeren. Zijn vader kon deze keuze slechts accepteren wanneer rechten als tweede studie daaraan zou worden toegevoegd. De vakantiekampen voor jongens georganiseerd door de Nederlandse Christen Studenten Vereniging vormden de achtergrond voor de verrassende ontwikkeling van Visser ’t Hooft.