In bijna onmogelijke bewoordingen richt Jeremia zich tot God. ‘Al getuigen onze ongerechtigheden tegen ons, Heer, doe het omwille van uw naam’ (14:7). Het bijbelse Israël weet dat het altijd ‘Israël én’ is. Zonder zijn God is Israël niet denkbaar. Daarom moet God, ja, móet Hij niet doen alsof Hij enkel een vreemdeling is in het land en alleen maar een nachtje blijft. Laat zien dat U in ons midden bent. Maar de Heer God blijkt niet op afroep beschikbaar. Als je niet naar Hem hoort, hoe kan Hij er dan zijn?

‘De tafel van de Heer’ wordt de tafel wel genoemd die centraal staat als in christelijke geloofsgemeenschappen eucharistie of avondmaal gevierd wordt. Een bijzondere tafel.

Wat doen mensen aan tafel? Eten natuurlijk. Nog steeds eet driekwart van de Nederlanders ’s avonds aan tafel. Maar aan tafel gebeurt veel meer: ervaringen uitwisselen, overleggen, ruzies en conflicten uitpraten, kaarten en rummikuppen, problemen bespreken, gezellig babbelen, de krant lezen en gesprekken over het leven voeren.

Jezus at vaak samen met zijn leerlingen en met allerlei andere mensen. Maar één maaltijd is heel opvallend: de maaltijd voordat hij werd overgeleverd om uiteindelijk gekruisigd te worden. De maaltijd die in de kerk het Laatste Avondmaal is gaan heten.<

In de maand oktober is een geschikte zondag te vinden voor een doop van een volwassene (met belijdenis), waarbij deze preekschets over 1 Petrus 3:21 heel toepasselijk is: hoe kun je in de verhouding tussen een mens en God de kracht en drang zien voor de stap tot belijdenis en doop? Wat biedt God en wat vraagt een mens van God?

We zeggen het niet graag over onszelf, maar natuurlijk wel over anderen: hij/zij komt uit een goed nest.

Het is ‘pionieren’ als het gaat om het geloof doorgeven aan kinderen. ‘Nadenken daarover hebben we te weinig gedaan’, zegt Samuel (Sam) Goyvaerts, onderzoeker liturgie en sacramenten. ‘We hebben het uitbesteed aan school en de gemeenschap, we hebben verzuimd om ouders voldoende te ondersteunen in hoe je de rijkdom van tweeduizend jaar kerkgeschiedenis doorgeeft.’

Al jong was Lydia van Leersum-Bekebrede zich bewust van culturele verschillen, ook in de kerk. Ze deed een onderzoeksmaster Culturele antropologie en een bachelor Latijns-Amerika Studies promoveerde eind vorig jaar op de vraag hoe kinderen participeren in de Protestantse Kerk in Nederland. Petra Laagland-Winder bevroeg haar op de opvallendste bevindingen uit haar promotieonderzoek.

Voor sommigen betekent ‘waar geloof’ vooral dat de bijbelverhalen als historische werkelijkheid worden beaamd. Als we zo geloven, breken de verhalen ons leven niet open, maar worden ze ingekapseld in wat wij op dat moment voor waar houden. Ze verworden tot een keurslijf, een leugen die in ons straatje past. Zo is het ook met de waarheid van de kerktaal: het is het soort waarheid dat niet gezocht of vastgesteld kan worden, maar wel ontvangen.