Pinksteren. Ik gloei nog na. De verbazing uit het Pinksterverhaal blijft bij mij resoneren: “Hoe is het mogelijk, ze spreken onze moedertaal!” En dan hoor je die opsomming van afkomsten. Een multiculti-feestje was het daar. Er is vaak over gepreekt als de “oplossing” van de spreekwoordelijk geworden “Babylonische spraakverwarring”. Dat kan wel zijn. Mensen voelden zich na eeuwen misverstanden weer begrepen. Maar dat gebeurde niet door opheffing van de diversiteit, integendeel.

Voordat het in dit themanummer over ‘verschillend geloven’ gaat, eerst een bijdrage over de samenstelling van onze kerken – hoe verschillend, hoe divers zijn we als gemeenten zelf? Wellicht is dat al een belangrijke verklarende factor voor de geloofsdiversiteit.

De ontwikkelingen in de technologie van tegenwoordig zijn maar nauwelijks bij te houden. Ook op het gebied van Bijbelvertaling is dit te merken. Bijbelvertalers zijn nooit bang geweest voor technologie. Het begon al met de boekdrukkunst, die vertalers toegang gaf tot gedrukte Bijbels, woordenboeken, grammatica’s en commentaren. Later kwamen de computers, die vertalers hielpen bij het verwerken en corrigeren van de tekst, grote hoeveelheden data te doorzoeken en gemakkelijker samen te werken. Vandaag de dag heeft iedereen de mond vol van kunstmatige intelligentie (AI).

Wie de gemiddelde Nederlander vraagt wat de belangrijkste elementen van slavernij zijn, zal vermoedelijk al snel iets te horen krijgen over gedwongen arbeid, gebrek aan vrijheid en wellicht iets over racisme. Maar een ander bepalend element in de geschiedenis van slavernij is seks: seks als het doel van slavernij, als ‘bijproduct’ ervan en als middel om het systeem in stand te houden. We denken bij seks en slavernij wellicht in de eerste plaats aan midden-oosterse harems, maar in dit artikel laat ik zien dat het óók een constante is in de geschiedenis van het westerse (Nederlandse) christendom – van de Bijbel tot en met de koloniale periode. In dit korte artikel verken ik die geschiedenis en doordenk haar consequenties, vooral met het oog op de dikwijls traumatische impact voor de betrokken slaafgemaakten.

Hoe ziet het volgen van Jezus eruit op een plek die je niet goed kent, die je niet goed begrijpt, en die enorm verschilt van de plek waar je vandaan komt? Op die vraag probeert Arjen Zijderveld in deze serie antwoord te geven. In oktober 2025 verhuisde hij samen met zijn vrouw en twee kinderen van 4 en 2 van Nederland naar Malawi, wegens het werk van zijn vrouw. In Malawi komt hij als rijke westerling echter voor allerlei ethische dilemma’s te staan. Dit keer de vraag hoe hij als christen moet omgaan met de hoge status van ‘Boss’.

Eindtijdfascisme is geen randverschijnsel meer, ziet ook Fulco Timmers. Techbro’s als Elon Musk en Peter Thiel geloven dat de wereld reddeloos is verloren en maken plannen om een kleine elite van een aanstaande ramp te redden. De ‘zondvloed-thematiek’ die aan dit denken ten grondslag ligt, wordt in verschillende SF-films verbeeld, waaronder I Am Mother. Wanneer Fulco deze film echter vergelijkt met het verhaal van Noach, valt hem iets op. In tegenstelling tot de robot-moeder uit de film, ontmoeten we in het Bijbelverhaal een God die twijfelt – en dat maakt al het verschil.

Verhuizen naar een tiny house is meer dan alleen kiezen voor een andere woonvorm. Het is een levenswijze waarin gemeenschap en zorg voor het milieu centraal staan en die blijk geeft van een toewijding aan het opbouwen van zorgzame, onderling verbonden en duurzame gemeenschappen. Dit werd Thandi Soko-De Jong duidelijk toen ze in gesprek ging met Anneke Bos, een maatschappelijk werker in Rotterdam die mensen met verschillende beperkingen ondersteunt en die zelf binnenkort in een tiny house gaat wonen.

Soms glipt een zaadje onopgemerkt uit de zak. Je merkt het niet eens. Maar jaren later blijkt precies dat zaadje uitgegroeid te zijn tot een hoge struik, waarin vogels nestelen.

Het tegenovergestelde van voluit leven is leven met geestelijke onrust, zegt Elizabeth Oldfield. Zelf ervaarde zij ook een gevoel van onbehagen, in een werelddecor dat steeds somberder lijkt te worden. Ondanks haar grote vragen en frustraties, gebruikte Oldfield haar worsteling als inspiratie voor het boek Springlevend, waarin ze woorden geeft aan een ander geluid. Op een weg langs zeven zonden neemt ze lezers mee in de zoektocht naar een levenshouding waarin betekenis, zingeving en God centraal staan. Lees hieronder een stukje uit de inleiding.