Pasen is het feest van de volkomen vreugde. In een wereld waar de machten van het kwaad en de dood op allerlei manieren tastbaar is, viert en bezingt de kerk het geheimenis dat Jezus Christus de dood heeft overwonnen en dat God de wereld met zichzelf verzoend heeft.

Opstanding betekent ontmoeting met God, heeft Karl Barth ons geleerd (KD IV/1, 377). In het paasverhaal van Johannes 20:1-18 vinden verschillende ontmoetingen plaats. Niemand stelt daarbij de vraag: ‘Hoe kan dat nou?’, zoals rationele mensen zich in onze tijd afvragen. Opstanding raakt immers aan een goddelijk geheim. Het gaat meer om de vraag: Welke betekenis hebben deze ontmoetingen voor ons eigen leven? Laten wij ons verrassen, verdiepen we ons, durven we vertrouwen, laten we ons aanspreken, keren we ons om en horen we wat er wordt gezegd?

De Paasnacht, met zijn volheid van liturgie, leent zich niet voor een overweging vol exegetische vondsten of uitgebreide analyses. De vele lezingen voeren je als vanzelf door de nacht en raken aan de grote thema’s van deze nacht: schepping, bevrijding, dood en leven, vernieuwing, verzoening, vreugde, opstanding. Zelf preek ik nooit in de Paasnacht, want wat valt er nog toe te voegen aan al die woorden die al klinken?

We spreken over het oude en het nieuwe normaal. Tim Vreugdenhil verkent een aantal theologische notities bij dat laatste: een verrassend essay over open deuren.

‘Met de dood moet je niet spotten.’ Dat hoor je wel eens zeggen als iemand aan de dood ontsnapt is na gevaarlijke capriolen uitgehaald te hebben of ternauwernood een ramp heeft overleefd. Met de dood valt niet te spotten. En toch, dat is wat christenen doen als ze Pasen vieren.

Het voorjaar geeft hoop. Je merkt dat er iets moois komt. Maar dat spreekt niet vanzelf, laat de dichter Jaap Zijlstra ons zien. Voor het eerst in zestien jaar hoop […]

Als we het verhaal van Pasen horen, beginnen we vaak moeilijk te kijken. Jezus die opstond uit de dood. Het graf kon hem niet houden. U hebt gelijk als u […]

De ‘Stille Week’ was vorige week, politiek gezien, bijzonder luidruchtig. Opinieschrijvers, satiremakers en twitteraars pasten gebeurtenissen uit de evangeliën toe op het politieke gerommel en de formatiecrisis.

“Dit is óns feestje. Hijs de vlaggen!” N.T. Wright voert in zijn boek Verrast door Hoop een pleidooi voor het uitgebreider en uitbundiger vieren van Pasen. En dan niet alleen het Paasfeest zelf, maar voornamelijk de periode ná Pasen: de vijftigdagentijd. Aanstaande zondag, 14 maart, is het Laetare: halfvasten. Langzaam begint het kruis en bijbehorende opstanding dichterbij te komen; een stralend licht aan het eind van de lijdenstunnel. Het nieuwe leven ontwaakt langzaam, de knoppen verschijnen voorzichtig aan de bomen. Het bloeiende, het goede is om de hoek. Laetare: verheugt u!