Met je ziel onder je arm lopen. Zieltjes winnen. Twee zielen, één gedachte. Een zielsverwant vinden. Op je ziel getrapt worden. Ergens je hele ziel en zaligheid in leggen. Het […]

De ziel heeft het niet best, in psalm 42. Als een dorstig hert dat verlangt naar water, zo smacht de ziel naar God. De ziel is bedroefd en onrustig, God […]

Beste lezer(es), Graag wil ik u een brief schrijven over die vraag: hoe krijg ik (weer) contact met mijn ziel? Door mijn ziel weet ik met mijn hart wie ik […]

De ziel is dat deel van een mens wat blijft bestaan. Alleen het lichaam gaat dood. Piet Schelling voelt zich meer thuis bij de Bijbelse gedachte dat lichaam en ziel […]

Eenzaamheid is voor sommigen geen lot maar een keus. Wie de westerse cultuurgeschiedenis doorwandelt, komt virtuozen van de eenzaamheid tegen: woestijnvader Antonius van Egypte bijvoorbeeld, dichter Francesco Petrarca, schrijver Michel […]

Inmiddels was de ziekte ver gevorderd. De artsen hadden hem laten weten dat hij erop moest rekenen dat het niet langer dan een paar weken zou duren. Hoewel hij al geruime tijd ziek was, was dit een bericht dat hem opnieuw schokte. Toen het zover was dat het ook het thuis niet meer ging en intensie-vere verzorging nodig was, verhuisde hij naar het hospice. Palliatieve zorg, zo werd het genoemd. Maar de dood is niet zacht, zei hij tegen de predikant die bij hem op bezoek was. Wat denkt u, dominee, waar zal ik straks zijn, als ik er niet meer ben?

Het inzetten van eigen terminologie kan het domein van geestelijke zorg verhelderen, zeker in een omgeving van oncologische revalidatie. Deze case study uit het Antoni van Leeuwenhoek-ziekenhuis in Amsterdam, in het kader van het lopende Case Studies Project, laat zien hoe wezenlijk het belang van spirituele zorg is en tot zijn recht komt in een gestructureerd aanbod.

Het is een dinsdag in maart. Zo’n dag waarop de mist als een deken over de stad ligt. Ik spreek prof.dr. Kees Waaijman in zijn werkkamer op de twaalfde verdieping van het Erasmusgebouw op de campus van de Radboud Universiteit te Nijmegen. De mist ontneemt het zicht in de verte en doet ons naar binnen zien. Op de gang is het rustig geworden, de studenten hebben hun weg naar de colleges weer gevonden. Buiten is het mistig, binnen is er rust. Dat nodigt uit tot verstilling.

Er zijn boeken die zo ‘in de tijd’ passen en waaraan zo’n behoefte is, dat ze een uitgebreider bespreking verdienen. Zo’n boek is van Arjan Plaisier