Als er één omgeving is waar passie en lijden als een schaduw meebewegen met degenen die er werken en leven, dan is het wel de krijgsmacht. Hoe balanceer je op […]

Shura Lipovsky is schrijfster, componiste, zangeres van het Jiddische lied en spiritueel coach vanuit kabbalistisch/chassidische wijsheid en psychosynthese. Ze vertelt welke vormen van extase het jodendom kent.

Loopik van, Marcus, Kabbala als levenskunst. Op zoek naar eenheid en heling, Skandalon, Middelburg, 2018. Meesters van genade worden de hoeders van het geheime mystieke weten wel genoemd, schrijft judaïcus […]

Paulus gebruikt vaak het lichaam als beeld, op een positieve manier. Zo blijkt uit de ‘biografie van Paulus’ van Tom Wright. Moet dat nu, uitgerekend in een themanummer over de […]

Voor u ligt het jubileumnummer van Herademing met als titel Eeuwig. Ons honderdste nummer. Daar zijn we trots op en we willen u als trouwe lezer bedanken. Dit feestelijke, dubbeldikke […]

‘Hoor, daar is mijn lief! Kijk, daar komt hij aan!’ (Hooglied 2,8). Een citaat uit een liefdesliedje. Wat heeft meer met zintuigen te maken dan de liefde? Je hele lichamelijkheid […]

Voor veel mensen is muziek een belangrijke route naar stilte, meditatie en ontmoeting met de Heilige. In muziek openbaart zich iets wat we ‘transcendente aanwezigheid’ zouden kunnen noemen. Die ervaring laat zich niet gemakkelijk verwoorden. In dit artikel probeert Martin Hoondert er toch iets over te zeggen.

‘Toen sprak de Heer tot u vanuit het vuur. U hoorde een stem spreken, maar een gedaante zag u niet: er was alleen die stem’ (Deut. 4,12-13). Het tot klank gekomen woord staat aan het begin van de schepping. Wanneer de Godservaring via klanken mogelijk is, is van belang om ‘voorzichtig’ om te gaan met klanken in de liturgie. Welke klanken maken het mogelijk om tot een Godservaring te komen? En hoe kunnen mensen iets ervaren van Gods Stem in de klanken tijdens een liturgieviering?

Op de drempel van dit nieuwe jaar ben ik een paar dagen te gast bij Lode van Hecke, vader-abt van de trappisten van Orval, dat bijzondere klooster in de driehoek tussen Frankrijk, Luxemburg en België. Hij vertelt me wat hem is overkomen tijdens zijn eerste jaren in de abdij. Hij is dan ziekenbroeder en waakt bij een monnik die eerbiedwaardige taken heeft gehad in de orde en op de dood wacht. Deze stervende broeder vertelt Lode: ‘De essentie van leven is doen wat je doet, in liefde. Om meer gaat het niet. Doe wat je opdracht is. Soms is dat alleen maar aanwezig zijn, soms ook luisteren en een andere keer de helpende hand bieden. Als het maar in liefde gebeurt, onbaatzuchtige liefde voor de ander. Want dan geef je leven door, dan ben je vruchtbaar’. Lode van Hecke waakt op dat moment bij deze stervende monnik en beseft dat hij raakt aan het wezen van het leven, want hij geeft zich aan de ander. In onbaatzuchtige liefde, zonder de verwachting daar wat voor terug te krijgen.