Een gesprek over de islam kabbelt nooit – door Gert-Jan Segers

Op 10 februari verscheen op Theoblogie de eerste bijdrage – van Marten de Vries – over het boek Wat christenen geloven en moslims niet begrijpen. Hieronder volgt de tweede bijdrage, van Gert-Jan Segers.
Ons boek is nog vers en ik heb net de eerste serieuze (en nog te publiceren) recensie gelezen. Die was – tot mijn gepaste vreugde – goed te spreken over ‘Wat christenen geloven en moslims niet begrijpen’. Andere serieuze recensies komen nog en we wachten het oordeel van de recensenten rustig af. Maar er zijn ook twee reacties van een iets andere aard.
Niet geheimzinnig
De eerste is van Paul Delfgauw, die kritisch is maar gewoon toegeeft het boek niet eens gelezen te hebben. Hij vindt ons boek bij voorbaat een ‘bekeringsboek’ en dat is niet als compliment bedoeld. Wij zouden graag willen dat moslims het evangelie leren kennen en hij noemt dat onze ‘verborgen agenda’. Hoezo verborgen agenda? Alsof we daar ooit geheimzinnig over hebben gedaan. Als je gelooft dat het evangelie het beste nieuws voor deze gebroken wereld is, dan gun je het iedereen om daar kennis van te nemen.
Delfgauw neemt het ons ook kwalijk dat wij geloven dat Jezus Christus de weg naar God is. Hij vindt dat veel te exclusief, arrogant en van superioriteit getuigen. De felheid van zijn reactie laat zien dat ook zijn ‘inclusieve’ waarheid blijkbaar tot ‘bekeringsdrang’ leidt. En bovendien is zijn opvatting dat zowel islam als evangelie tot God leiden gewoon een nieuwe waarheidsclaim die even exclusief is als alle andere. Je kunt namelijk alleen maar de ene overtuiging afwijzen als je een andere omarmt. Maar het belangrijkste wat hierover te zeggen valt, is dat Marten en ik niet met ‘ons’ evangelie aankomen en onszelf als superieur aanprijzen. Het is Jezus zèlf die zich als ‘de weg, de waarheid en het leven’ voorstelt. En Hij vertelt mij dat ik nog minder deug dan ikzelf al dacht en tegelijk dat God zoveel genadiger is dan ik had gedacht. Geloof in Jezus heeft dus te maken met alles behalve je eigen superioriteit.
Polarisatie
De tweede reactie die ik hier nu noem, bevindt zich aan het totaal andere uiteinde van het spectrum. Die is van de zelfbenoemde ‘joods-christelijke’ pastor Ben Kok. Hij heeft ons boek direct aangeschaft en is het driftig gaan lezen met het heilige voornemen om het tot de grond toe af te kraken. Gezien alles wat hij al eerder over ons schreef, was dat geen verrassing en ik laat dat verder voor zijn rekening. Maar beide uitersten – Delfgauw en Kok – laten iets zien van de polarisatie in christelijke kring wanneer het over de islam gaat. Dat heeft allereerst iets met de islam te maken. De omvang (tweede religie ter wereld), pretentie (laatste openbaring en bedoeld om de wereld te leiden) en controverse (extremisme, promotie van de sjaria) van de islam laten velen inderdaad niet onberoerd. De islam vraagt om een reactie. Maar er is nog meer. Want als je iets over de islam zegt, zeg je ook iets over jezelf. Over wat jìj gelooft, wat voor jòu heilig is, waar jìj je hoop op vestigt. De islam zet bij veel mensen de zaken op scherp.
Woorden van eeuwig leven
Marten en ik hebben geen boek over de islam geschreven. Maar de ontmoetingen met moslims hebben ook ons inderdaad niet onberoerd gelaten. Al naar gelang de gesprekspartner worden we door moslims bevraagd, bekritiseerd en bijgevallen. Hoe dat ook zij en wat anderen daar ook van vinden, we zijn door die gesprekken meer dan ooit onder de indruk van het evangelie gekomen. Daarom hebben we dit boek geschreven.
Bij alles wat we zien van de islam en alles wat we begrijpen van het evangelie, komen we steeds weer bij Jezus uit. Net als Petrus ooit (Johannes 6:68, 69): ‘Naar wie zouden we moeten gaan, Heer? U spreekt woorden die eeuwig leven geven, en wij geloven en weten dat u de heilige van God bent.’

Het boek Wat christenen geloven en moslims niet begrijpen wordt gepresenteerd op 19 maart in Rotterdam. Klik hier voor meer informatie.
Bekijk hier het video-interview met de auteurs.