Op de recente ontmoeting van regeringsleiders van verschillende Europese en Afrikaanse landen die bijeenkwamen in Abidjan, Ivoorkust, werd intensief gesproken over het thema ‘migratie’, dat beide continenten, Europa en Afrika, bezighoudt. Als vanzelf ging de aandacht daarbij uit naar kolonisatie en neo-kolonisatie in Afrika.
In de bezinning op zending maar ook op internationaal diaconaat en ontwikkelingssamenwerking in onze (post)moderne wereld, blijft de vraag naar de verhouding tussen het Evangelie en de cultuur ons bezighouden. Dit artikel schetst een aantal manieren waarop het Evangelie in het leven van christenen en de kerk vruchtbaar vorm kan krijgen.
Het vorig jaar gehouden referendum over het vredesakkoord in Colombia bleek een markant moment voor religieuze leiders en een uitgelezen impuls voor hun betrokkenheid bij het openbare leven in het land. Hoe zag het religieuze spectrum er voorafgaand aan de stemming uit en hoe konden de religieuze leiders van zich laten horen tijdens het openbare debat?
‘Brazilië is het grootste katholieke land ter wereld en iedereen zou de ‘padres’ moeten kennen, zeker in het binnenland waar ik werk’, schrijft Jan Rietveld, terwijl hij zich afvraagt hoe het komt dat zijn kerk buiten het bereik van mensen in de marge is komen te liggen. Laura Dijkhuizen schetst hoe er bij evangelische christenen na het ‘schaapjes stelen’ meer ruimte komt voor dialoog en hoopt op een vruchtbare kruisbestuiving.
Met de komst van Molukkers naar Nederland in 1951 reisde ook hun geloofsbeleving mee en Nederland binnen. Juist dat geloof is in al die jaren een baken van hoop en volharding gebleken. In de onzekerheid over hun toekomst hadden de Molukkers altijd hun geloofsovertuiging.
Het eenvoudige bijzonder De voorganger van onze gemeente vertelde mij enthousiast over Paterson (2016). Normaal vraagt hij mij om filmtips, maar dit keer begon hij. Deze film van de Amerikaanse […]
In de afgelopen honderd jaar lijken oude tegenstellingen in evangelische en oecumenische zending dankbaar overbrugd te zijn. Maar keren oude discussies over de betekenis van het heil niet in een nieuw gewaad terug?
Toen recent de discussie over een ‘zwarte of witte Jezus’ in onder andere Trouw oplaaide[1], waren we er ons als redactieleden van bewust hoe zeer deze discussie in de vergetelheid was geraakt in de theologie van de 21 eeuw. Vanaf de jaren zeventig van de twintigste eeuw kwam ook in Nederland, zeker onder theologen en missiologen, het idee van een ‘zwarte Jezus of Christus’ regelmatig langs in de theologie die ontstond in de vrijheidsstrijd van zwarten en gekleurden onder de Apartheid en in de strijd om burgerrechten van de zwarte bevolking in de Verenigde Staten. Tijd dus om in de archieven te duiken. In een van de eerste jaargangen van Wereld en Zending vonden we een boeiend artikel van de Zuid-Afrikaanse theoloog Alan Boesak die het beeld van ‘een zwarte Jezus’ koppelt aan een proces van dekolonisering van het christendom en de voluit menselijkheid van zwarten. Deze tekst werd geschreven in de context van de Apartheid, maar bevat een rijkdom aan ideeën en voorstellen waar we ons als christenen vandaag kritisch en constructief toe kunnen verhouden in een context van doorgaand racisme.
De elfde Algemene Vergadering van de Wereldraad van Kerken kwam in Karlsruhe in de eerste week van september 2022 samen onder het thema ‘De liefde van Christus zet de wereld in beweging richting verzoening en eenheid’. De vraag rijst dan op welke manier dit thema inspireert om te bidden en de mensen in Rusland en Oekraïne aan te spreken.
