De heilige ruimte… zijn wij

We vierden de verjaardag van ons Centro Bíblico, zesentwintig jaar, en we herdachten dat een jaar geleden Virginia, vanaf het begin de drijvende kracht achter het Centro, overleden was. Als voorzitter opende ik de bijeenkomst, beneden in de ontvangstruimte, met de onthulling van een doek met een mooie foto van Virginia en met een voor haar typerende uitspraak: ‘Er is een manier om hier in dit bestaan, waarin we zoveel verliezen, te proeven wat het evangelie is; misschien maar één manier: dat het niets kost.’

We klommen de trap op naar de grote zaal en gingen daar in een kring zitten. We waren met pakweg dertig mensen, veel oude bekenden, ook een paar nieuwe gezichten. In het midden lag een kleurige poncho met daarbovenop foto’s en alledaagse voorwerpen van allerlei slag. Na een korte uitleg zocht iedereen iets daarvan uit. ‘Vertel aan de hand van je voorwerp of foto over een ervaring die je had of hebt hier op het Centro Bíblico. We laten ons inspireren door het verleden en heden en dat opent op de een of andere manier de toekomst.’

Weefsel

Er volgde een lange ronde, zo lang dat je de tijd vergat. Als Centro Bíblico begeleiden we vooral groepen in volkswijken, mensen die samenkomen om de Bijbel te lezen. Altijd stimuleren we hen om het eigen leven erbij te betrekken, een leven dat sommigen juist het liefst zouden willen vergeten in zo’n uurtje in de kapel of het wijkgebouw, zo zwaar als het is. Of juist ook weer niet, want het samenzijn en de concentratie kunnen soms onverwachte krachten tevoorschijn brengen.

Iets daarvan gebeurde hier weer. Met de voorwerpen op onze schoot groeiden de verhalen geleidelijk aan tot een weefsel dat ons verraste en overhuifde als een tentdoek.

In ons midden

Toen we rond waren, zetten we een zelfgebakken brood en een beker wijn op de poncho. Luis was er ook, een van de oprichters van het Centro. Hij is franciscaan, al ergens in de tachtig. ‘Wil jij het brood en de wijn zegenen, Luis?’ Enigszins hinkend van het lange zitten ging hij naar het midden van de kring. Iemand reikte hem het mandje aan en daarna de beker. Luis improviseerde een eenvoudig dankgebed en gaf het brood en de wijn rond. We deelden tot alles op was.

‘Dit is eucharistie’, dacht ik. Dit was eucharistie naar mijn hart. In ons samenzijn, in onze verhalen, in de gebaren van breken en delen verscheen de Heer in ons midden. We omhelsden elkaar bij de vredewens en voelden ons gezegend.