Een bijzonder cadeau
Bloemkool
Achttien jaar geleden, een zondagmiddag in centrum Amsterdam. Mijn auto stond bij het Slotervaartziekenhuis. Om zes uur moest ik weg – ik moest op tijd in Bloemendaal zijn om voor te gaan in de kerkdienst, die ook live zou worden uitgezonden op de radio. Mijn auto startte niet. De wegenwacht liet een uur op zich wachten. Dankzij een oude bekende was ik krap een kwartier te laat in de kerk. De maandag erop belde een luisteraar mij. Ze wilde voor mij net zo’n auto kopen als haar zoon had: een Lada. Goedkoop en betrouwbaar, zei ze. Ik zat in tweestrijd. Toen herinnerde ik mij wat een oudere collega ooi t zei: ‘Elke bloemkool die je als dominee krijgt, moet je terugbetalen.’ Ik heb die mevrouw, zij het met aarzeling, vriendelijk bedankt voor haar aanbod.
Sinterklaascadeau
Onze jongste zoon zit op het randje van zijn geloof in Sinterklaas. Hij weet het wel en weet het niet, wil het ook eigenlijk nog niet weten. Hij zingt met zijn hoofd in de schoorsteen en maakt ijverig tekeningen d ie in de schoen gaan. Hij lijkt het zekere voor het onzekere te nemen: beter wat te veel geloof dan geen cadeaus. Zijn geloof z egt ook iets over hoe hij over zijn ouders denkt. Als een vriendje hem zegt dat Sinterklaas niet echt bestaat, vertelt hij er thuis verontwaardigd over. ‘Sinterklaas móét wel bestaan, want ik heb zo’n groot cadeau gekregen. Dat zou ik van júllie toch nooit gekregen hebben.’
Klankschaal
Met mijn leesgroep ben ik twee dagen in een klooster. Mediteren, lezen, wandelen. Het mediteren op deze plek is bijzonder. ‘Thuis’ horen we altijd auto’s, mensen in de zaal naast ons. Hier is het echt stil. En hier is een klankschaal om de stilte mee te beëindigen. ‘Prachtig’, zeg ik, ‘wat zou die mooi zijn voor onze meditaties.’ Vlak voor ons vertrek staan er twee giechelend voor mijn neus. Ze steken me een tasje toe. ‘Voor jou, van iedereen!’ Een klankschaal uit de kloosterwinkel. Wat een mooi geschenk – aan mij en aan de groep.
