Geloof

Recent is onder redactie van Cornelia Füllkrug-Weitzel, presidente van ‘Brot für die Welt’, het boek Klima geht uns alle an. Gedanken zur Lage der Schöpfung verschenen. De bijdragen laten zien hoe de klimaatcrisis vooral mensen in het zuiden van de wereld treft en daarmee een beroep doet op de hulp en solidariteit uit het noorden van de wereld. Sterker nog, wat in de afgelopen decennia gewonnen is aan welzijn en waardigheid in de leefomstandigheden van de armsten, dreigt nu weer verloren te gaan.

In de zomer is er in Burgas een overvloed aan eten en drinken. Langs de boulevard en in de winkelstraat is het een aaneenschakeling van terrasjes en eettentjes. Het park staat vol ijskraampjes en de supermarkten draaien overuren. Zelfs de vele straatkatten hebben overgewicht.

‘Media en politici laten ons vaak geen werkelijkheid zien, zij verkopen ons vooral een beeld van de ander. Zij zijn gebaat bij een ‘wij’ en een ‘zij,’ constateert spreker en schrijver Enis Odaci. ‘Door de ontmoeting kun je dat beeld met de verhalen van die ‘andere’ mensen nuanceren. De ontmoeting beschermt je tegen populisme.’

en van de meest populaire politici onder mijn Hongaarse vrienden in Roemenië is de in Nederland verguisde premier van Hongarije, Viktor Orbán. Wordt hij in Nederland afgeschilderd als een populist die het niet zo nauw neemt met Europese wetten en afspraken, voor veel Transsylvaanse Hongaren is hij degene die in Hongarije orde op zaken gesteld heeft en zijn rug recht houdt als het gaat om de traditionele Europese normen en waarden.

Roma-gemeenschappen worden in Kroatië niet expliciet uitgesloten en openlijke discriminatie wordt veroordeeld, maar in het dagelijks leven is het duidelijk dat er veel vooroordelen zijn tegen zowel de Servische minderheid als de Roma.

oen ik op school zat, was de visie op de rol van landen tijdens de Tweede Wereldoorlog heerlijk duidelijk: Nederland en de geallieerden waren goed, Duitsland en zijn aanhangers fout. Veel nuance was er niet. Natuurlijk, er waren ook NSB’ers, maar dat was een kleine, afgebakende groep.

In 1974 kwam ik tot geloof in Jezus of Jesjoe’a. Aan de originele Hebreeuwse naam geef ik persoonlijk de voorkeur. Vanaf dat moment identificeerde ik mij met de beweging die bekend staat als messiaans jodendom.

In mijn leslokaal in Beiroet hangt een kaart van het moderne Midden-Oosten. Handig als je wilt uitleggen hoe dat oude Soemerië en Assyrië nu heten. Maar één naam op die moderne kaart is doorgestreept: Israël. Dat land lijkt niet te mogen bestaan. In de ideologie vormen Noord-Afrika en het Midden-Oosten één groot gebied waarin mensen elkaar verstaan en één cultuur delen van gastvrijheid, humor en menselijke warmte. De mensen daar behoren tot verschillende minderheden en verschillende geloven, maar toch vormen ze één grote familie. Maar tussen Libanon en Egypte is er ineens een blokkade gekomen, een vijandig gebied: Israël.

Wanneer er iets over joden en jodendom in de media te beluisteren is, zit ik doorgaans gespannen te kijken of te luisteren. Wat of wie zal er dit keer nu weer eens langskomen?