Gemeenteopbouw

Zending en gemeenschap, ziehier twee woorden die serieuze vragen oproepen in de Nederlandse context. Is zending eigenlijk niet erg arrogant? En geloof privé en persoonlijk? Is gemeenschap nog wel mogelijk in een maatschappij waar het autonome individu centraal staat? Hoe verhoudt een gemeenschap over grenzen heen zich tot de ongelijkheid en machtsverhoudingen, die voortvloeien uit het koloniale verleden van kerk en zending?

Achter een gebouw van meer dan honderd jaar oud, en in de marge van het lawaai van de stad, bevindt zich onze tuin. Dat hofje ontleent zijn naam aan een groot denker: Hugo Grotius of Hugo de Groot. Het is een van de vele hofjes van gemeenschapsleven in Amsterdam. Deze tuin is niet alleen een echte plaats, maar kan ook dienen als metafoor. Sommige van de mensen die er leven zijn christen. Er zijn bijna honderd bewoners, maar twaalf van hen zoeken het gemeenschapsleven bewuster op. Deze twaalf kijken met andere ogen naar de tuin.

In de vorige blog liet ik je zien hoe ecotheologie met naastenliefde en dus met rechtvaardigheid verband houdt. Van de profeten in het Oude Testament die voor rechtvaardigheid pleitten tot de Nieuw Testamentische roep van Jezus om naastenliefde. Vandaag doe ik appel op de ruimte die dit thema kan – als niet: moet – innemen in een christelijk leven.

Hoe kan zending eruit zien in een wereld van ongelijkheid, uitsluiting en competitie? Leidt zending niet per definitie tot relaties van macht, waarin kennis, geld, en sociaaleconomische structuren de bepalende factor zijn? Of is het mogelijk dat gemeenschappen wereldwijd elkaar nodig hebben, om in een wederzijds delen van gaven en behoeften samen te ontdekken dat Gods toekomst zich realiseert in zwakte? En hoe ziet dat er dan uit?

Er bestaat onder veel jonge mensen een verlangen naar eenwording en tegelijkertijd een behoefte aan richting. Jongeren belichamen de voorbeelden die zij zien in een spel van identificatie en navolging. Het christelijke geloof zou hierbij kunnen aansluiten.

Almatine Leene is Theoloog des Vaderlands. Wat houdt dat in? Hoe is ze dat geworden? En wat hoopt ze voor de kerk – in den brede – te kunnen doen?

Wanneer ben of word je ergens toe ‘geroepen’? En wat bedoelen we eigenlijk als we spreken van een ‘roeping’? Is het een bijzondere ervaring die slechts aan enkelen is voorbehouden? Of gebeurt het ook ‘gewoon’ in ons leven van alledag?

Onlangs verscheen et nieuwe boek van schrijfster en organisatieadviseur Rianca Evers-den Ouden. Samensturing in de kerk. Samen op weg gaan naar een bloeiende gemeente is de opvolger van haar managementboek Samensturing. Met medeauteur en theoloog Wilbert de Goei schreef zij Samensturing in de kerk als handreiking om na te denken over de vraag hoe het idee van gedeeld leiderschap en gedeelde verantwoordelijkheid, de kerk van vandaag terug kan brengen naar haar oorspronkelijke bedoeling en bediening.

In steeds meer gemeenten worden uitvaarten niet alleen meer geleid door de predikant of kerkelijk werker, maar ook door gemeenteleden. Hoe heeft deze ontwikkeling zich ingezet?