Praktische theologie

Erik Borgman betoogt dat het eigene van geestelijke verzorging verloren gaat nu de geestelijke verzorging steeds meer een seculiere professie is geworden. Hij pleit voor een versterking van de theologische basis onder de geestelijke verzorging, om de publieke rol goed te kunnen vervullen. In deze bijdrage gaat Gaby Jacobs in op het wedervaren van de humanistisch geestelijke verzorging, tot voor kort nog humanistisch raadswerk geheten.

Het is een evangelische kerk waar iedereen welkom is. Miranda Klaver vergelijkt Mozaïek met andere evangelische bewegingen en legt de aantrekkingskracht uit van het initiatief van Kees Kraayenoord.

Dit is een kidsmoment bij Handelingen 1:4-11. In dit kidsmoment zijn vier ‘verbazende’ momenten verwerkt. Je vindt ze onder het kidsmoment op een rijtje. Met behulp van dat overzicht kun je je eigen accenten in het kidsmoment aanbrengen. Omdat dit kidsmoment meer tekst dan actie heeft is het belangrijk dat je de vaart en goed inhoudt.

Dit kidsmoment is geïnspireerd op Johannes 14:18 ‘ik zal jullie niet als wezen achterlaten’.

Pasen ligt al weer achter ons, ik weet ‘t, maar ik moet er toch nog even een keer over beginnen. Er is namelijk één element van de Paasliturgie dat mijns inziens veel te weinig aandacht krijgt. Tijdens de Paasjubelzang – het zogenaamde Exultet, wij roomschen zijn gek op ons Latijn – klinkt de er een vreemde bede in onze oren.

Ik ben in veel diensten voorgegaan, zowel in katholieke als in protestantse gemeenschappen, en ik heb meestal wel een kwinkslag gemaakt die de mensen aan het lachen of minstens aan het glimlachen maakte. Maar het werd niet altijd gewaardeerd: er waren protestantse gemeenten, zelfs van vrijzinnige aard, waar een lach in de dienst niet passend geacht werd. De kerkdienst hoort ernstig te zijn, kreeg ik wel eens te horen, en: zoveel valt er in onze wereld niet te lachen.

‘Waarom verliezen mensen hun gevoel voor humor zodra zij een Bijbel openslaan? Voor mij is er juist veel geestigheid en plezier in te vinden’, vindt Kees Posthumus. ‘Van Genesis tot aan Openbaring – de lach ligt er vaak voor het oprapen.’

Toen ik voor het eerst geconfronteerd werd met het woord ‘paaslach’, kreeg ik daarbij het beeld van de vrolijkheid, een soort opluchting, die bij Pasen hoort. Ik weet dus pas sinds kort dat er een periode is geweest dat de ‘risus paschalis’ een paasritueel was met grappende en grollende priesters, die, met het kerkvolk, de dood en de duivel uitlachten, tot paus Clemens X het niet meer leuk vond.

Wat maakt dat we iets grappig vinden? Dat het anders loopt dan we dachten. Een grap ontregelt ons. Vandaar dat sommigen aan Jezus denken als aan een clown: hij was een meester in omkeringen.