Praktische theologie

De 5e zondag na Pasen heet Rogate: vraag! Deze aansporing om te bidden vinden we in Johannes 16:24. Jezus moedigt zijn leerlingen aan in zijn naam tot de Vader te bidden: ‘vraag het en je zult het ontvangen.’ Dit sluit aan bij Handelingen 1:14a, waar de leerlingen bij elkaar zijn en vurig en eensgezind bidden om de Heilige Geest.

Als vergrijzing eenmaal op de agenda staat – niet als probleem maar als nuchtere constatering –, en als we met een diaconale blik de gezichten zien van de mensen om wie het gaat, dan rijst als vanzelf de vraag: “Wat nu?” Daarom nog een laatste deel van dit drieluik, gericht op de praktijk. Met aandachtspunten en aanbevelingen voor kerkelijke gemeenten, parochies en werkers in de kerk die met het thema aan de slag willen.

Pasen is de derde keer op een rij anders dan gewoon. De afgelopen twee jaar mochten er amper mensen aanwezig zijn bij de liturgische vieringen. Dit jaar mag dat wel. Maar is het niet ongehoord om een boodschap van blijdschap te brengen wanneer de wereld in brand staat? Het moedigt Mmij als theoloog moedigt dat juist aan om voor de ongehoorde boodschap te gaan. Paastheologie ís ongehoord – laten we er alles aan doen dat te veranderen!

Mieke Boer schrijft in haar boek ‘Een warme band met God’ over God als hechtingsfiguur. Een informatief en pastoraal boek met handvatten om je te kunnen hechten aan God.

Nadat Jezus op de dag dat Hij opstaat aan al zijn discipelen verschijnt en de instructie uit de Schrift hun een bevrijdend inzicht geeft, ontvangen ze de opdracht te getuigen en de belofte dat de Geest hun kracht zal geven. Op die opdracht leg ik de nadruk, hoewel het verleidelijk is dit compacte verhaal (‘een commissioning story’) na te vertellen.

Vandaag is het precies een jaar geleden dat de man overleed, die mij zijn naam gaf. Frank heette hij, net zoals ik. ‘Senior’ zeiden onze vrienden en kennissen er dan standaard achteraan. Want Frank Junior, dat ben – was – ik. Sinds een jaar is die bijstelling niet meer nodig. De man die mij zijn naam gaf, zit aan het eeuwig banket bij de Vader, een genoegen waarop ik hoop nog even te mogen wachten. Niet dat ik het eeuwig Hosanna voor de troon van het Lam versmaad, maar ik heb nog enkele belangrijke zaken af te handelen in dit ondermaanse.

Het ‘grijze spiegelbeeld’ van de kerk vraagt om nuancering. Wie zijn eigenlijk ouderen? En wat is, in dit kader, de betekenis van diaconaat? Tot het verstaan en beantwoorden van de diaconale roeping behoort in ieder geval: recht doen aan de mensen die we ontmoeten – ouderen zo goed als jongeren, en anderen – in de kerk en daarbuiten.

Met jongeren op pad om ergens ver weg iets te (ver)bouwen – vanuit nogal wat gemeenten komen zulke initiatieven. Hier een stap-voor-stap-beschrijving, waaraan anderen wellicht inspiratie opdoen, of er een nuttige leidraad aan hebben.

Hoe kun je met kinderen de Bijbel lezen en in gesprek gaan over geloof? Het antwoord op die vragen hangt samen met je visie op opvoeden met de Bijbel en geloof. Kindertheologie is zo’n visie, met als kernwoorden: gelijkwaardig en open, actief en ontdekkend. Wat houdt dat in? En wat is er nodig om op die manier samen met kinderen de Bijbel te ontdekken en een waardevol geloofsgesprek te voeren?