Na interne problemen van het volk in Refidim (Exodus 17:1-7) dreigt er vanbuiten gevaar: Amalek, de aartsvijand van Israël. De strijd wordt niet alleen gevoerd met het zwaard van Jozua, maar ook door de niet aflatende inzet van Mozes met zijn ‘opgeheven armen’ (17:11 – Nieuwe Bijbelvertaling). Eigenlijk staat er ‘zijn hand’ (Hebr.: jadò), waarin de staf van God ligt (17:9). De hand van Mozes wordt ook genoemd in verbondenheid met de troon van JHWH (Hebr.: ki jad al kees jah – 17:16). In deze perikoop komt het woord ‘hand(en)’ zeven keer voor, net als ‘Amalek’, de aartsvijand.

Redding, dat is vandaag het hoofdthema. Jesaja getuigt ervan hoe Israël wordt behouden, hoe het wordt teruggehaald uit alle naties. Petrus getuigt ervan hoe wij zijn gekocht met het kostbare bloed van een Paaslam. Dezelfde Petrus zien we in Johannes 21 aan het werk als visser. De vissen worden geroepen ‘uit het duister tot het wonderbaar licht’ (1 Petrus 2:9).

Bij de Rode Zee heerst uitbundigheid en dankbaarheid voor de redding. De onderdrukker is voorgoed verleden tijd. Het volk gelooft in God (Exodus 14:31). Maar als zij de woestijn in gaan, volgt heel gauw scepticisme, ongemakkelijkheid en zelfs rebellie. De mensen keren terug naar hun oorspronkelijke modus van vrees en waakzaamheid die hun slaafse leven in Egypte beheerste en die alle geloof en hoop overweldigt. Zij geloven alleen wat zij zien.

Voor de tijd tussen Pasen en Pinksteren met 27 april op komst en het 10 jarig regeringsjubileum van Willem Alexander, 4 en 5 mei, is deze preekschets er één die Israëls nationaal verleden en de verbintenis aan God, ofwel Gods verbond met Israël, kan helpen in onze actuele situatie nu: hoe zijn wij door het oog van de naald ontsnapt, welke afgoden en machten zweren wij, anno 2023 af?

Deze preekschets kan worden gebruikt op de 2e zondag na Pasen. Tomas ontmoet Jezus.

Hergeboorte, de Geest aan het werk, Gods adem, sabbat, uitzending, vrede en een onrustig uitzien naar vaste grond voor Gods toekomst: dat zijn de terugkerende thema’s in de lezingen voor deze zondag.

Israël leeft te midden van andere, machtigere volkeren. Hoe dan omgaan met elkaar, met leiderschap, het verlangen naar vrijheid, maar ook naar bestaanszekerheid? Tegen die achtergrond schrijven bijbelse auteurs de verhalen over de uittocht.

Het is voor mensen makkelijker iets kapot te maken dan iets heel te maken maar voor God andersom!

Een intrigerende preekschets over ‘de heilige kus’: het is een ‘heilige’ opdracht van Paulus voor juist ons gemeente zijn in diversiteit, om elkaar met een kus te begroeten, als mannen en vrouwen, allochtonen en autochtonen, blanken en gekleurden, homo- en heteroseksuelen, zwervers en huizenbezitters … Hoe gaan we daarmee om? Ook juist in deze sinds corona als heilzaam, want preventief beschouwde ‘afstand’ en hand-op-hart-druk’? Is het een tijd- en cultuurgebonden of universele opdracht?