Leven voor de eeuwige
De een heet Eliza en de ander Aleida. De een is 94 jaar en de ander is 98 jaar. Ze wonen in een verzorgingshuis te Limmen, naast elkaar. In twee keurige appartementen. Een paar weken geleden mocht ik daar even naar binnen gaan en was ik verloren door de aanblik van hun leven. Afbeeldingen van het rijke roomse leven, gebedenboeken, bidprentjes overal en nergens, breien borduurwerk, een rozenkrans en familiefoto’s. In dit mooie decor vertelden ze samen met hun overste, zuster Mariëtta, over hun leven bij de Juliaantjes, een congregatie die 100 jaar bestaat en die als opdracht had om gezinnen in nood te helpen. ‘Ja zeggen als God vraagt Hem te helpen de wereld te voltooien in jezelf en in de medemens,’ staat er op een promotiefoto uit de zestiger jaren van de vorige eeuw.
Wachten
Zuster Eliza houdt op deze kaart een pasgeboren kind in haar armen. Het is een ontroerend beeld, zeker als je weet dat ze vijf jaar moest wachten om bij de zusters te mogen intreden. Haar ouders wilden er niet van weten, want haar eigen zus had het niet volgehouden in het klooster en haar verkering wilde een gezin met haar. Maar zij voelde en hoorde een diepere stem. Ze heeft toen haar vriend gevraagd om samen te bidden en te vragen aan God welke weg ze moest afleggen. Ze kreeg snel antwoord. Ze wist toen dat ze haar leven wilde geven aan God en aan kleine kinderen die haar hulp nodig hadden. ‘Vader en moeder, u wist toch wel dat ik graag naar het klooster wil,’ legde ze haar ouders uit. En ze vertrok om gelukkig te worden.
Jong van hart
Zoals Aleida dat ook heeft gedaan. ‘Geef mij de bezem en de dweil,’ was haar devies. Ze wilde net als haar broer naar de missie, maar koos uiteindelijk voor de missie in eigen land. Om gezinnen in nood te helpen. En ze werd gelukkig, net als zuster Eliza. Omdat ze bereid waren zichzelf weg te geven aan de ander. Daar ga je van stralen, als een licht in de duisternis van deze tijd die ik-gericht is. Zuster Eliza en Aleida wijzen ons de weg in een samenleving die vol is van zichzelf. Deze religieuzen zijn bijna even oud als hun congregatie, nog net geen eeuweling. Maar ze zijn jong van hart gebleven. Toen ik hun vroeg wat hun geheim is, wezen ze allebei naar het beeld van Christus aan de muur van hun appartement. Als je altijd aan jezelf denkt is er geen ruimte meer voor de ander en stik je bijna, vertellen ze met een glimlach. En in de ander kom je Christus tegen en mag je ervaren dat niet alles van jou afhangt.
Eeuwige
Daarom bidden ze nog elke dag in de kapel, ook al zijn ze nog maar met zeven zusters over. Want bidden is jezelf uit handen geven en je ego durven loslaten. Dan komt er ruimte voor de ander en de Eeuwige. Ze zijn zelf bijna een eeuw oud, maar ze zijn jong gebleven omdat ze zichzelf weg geven aan de ander en de Eeuwige.
