Mistig

Ik vond de mystiek altijd maar een mistig gebied. Vaag. Zweef. Mocht niet.

Ik ging theologie studeren omdat ik verlangde naar antwoorden, naar uitleg. Ik snakte naar begrijpelijkheid, helderheid. De mystiek kan dat alles per definitie niet geven. Gelukkig kwam het ook niet aan bod.

Nu ben ik oud en wijs. Nou ja, aan het worden dan. Ik heb onderweg heel wat oordelen afgelegd. Mijn verlangens zijn veranderd. Waar ik vroeger hunkerde naar grenzen en beperktheid, zoek ik nu de ruimte op. Ruimte waarin ik kan opademen. Waar zachtheid mag. Waar ervaring mag. De mystiek heb ik ontdekt als een gebied om vrij te zijn. Om mezelf te ontmoeten. Om God te ontmoeten. Ze daagt me uit om zonder oordeel waar te nemen en te zien wat zich diep in de werkelijkheid bevindt.

En nu vraag ik mij af waarom ik hier tijdens mijn studie nooit over hoorde. Over deze ruimte, waarin ervaring mág en ik kan opademen. Waarom heeft niemand mij laten zien hoe het geloof kan gaan glanzen? Hoe een beredeneerd en ingekleurd geloof zich kan bekeren en gaan leven? Hoe ik mijn weg kan gaan aan de hand van grote en kleine Godzoekers?

Hoewel… Misschien hééft een hoogleraar of docent het gedaan: mij een mystieke tekst voorgelegd en verteld wat die voor hem of haar persoonlijk betekent. Maar áls dat zo is, heb ik het vast niet gehoord, niet gezien. Kon ik het niet toelaten. Ik was immers een en al oordeel. Mijn hart was gesloten. Niet de mystiek was mistig, maar mijn waarneming.

Marga Haas is theoloog en redactielid van Open Deur.