Daar liggen ze dan, de doeken waarin Jozef van Arimatea het lichaam van Jezus zo liefdevol had gewikkeld. De laatste zorg, gegeven aan de man die zoveel heeft gegeven aan de mensen om Hem  heen. De laatste zorg, met liefde, aandacht en respect gegeven.

Ik sta op de drempel van een nieuw jaar. Ik kijk terug, maar vooral vooruit. Het is alles toekomst wat dit moment oproept. Ik houd wel van wat contrast en roep een stem uit een ver verleden op. Die van de middeleeuwse mysticus Meester Eckhart. Kan hij me iets bieden voor het jaar dat open voor me ligt?

Wie beroepshalve vaak met de dood wordt geconfronteerd, moet haast wel somber worden, is de algemene gedachte. Niets is minder waar. Als je vaak in aanraking komt met de dood en je eigen sterfelijkheid onder ogen moet zien, word je je veel meer bewust van het geschenk dat het leven is. Zo wekt dat bewustzijn juist levenslust.

Als je stil gaat zitten, ontdek je hoe onrustig het is in jezelf. Stilte confronteert je met alles wat in je leeft aan zorgen, emoties, drukte. Er is geen ontkomen aan. Maar als je volhoudt, word je onder alle onrust langzaam iets anders gewaar.

Wie zou dat willen: dat zaad dat in hem gezaaid wordt, verstikt wordt door distels, op de weg terechtkomt en vertrapt wordt of opgegeten door vogels? Nee, elk mens voelt […]

Ik schrijf u, omdat ik ergens mee zit. Ik hoop dat u uw licht erover kunt laten schijnen. Sola Scriptura – alleen door de Schrift. Woorden die u gebruikte om […]

Column In mijn studententijd bezocht ik met een groep het klooster. Het werd een indringende ervaring. Al die diensten, die vrouwen die hun leven aan God en aan gebed gaven. […]

Nadat de soldaten Jezus gekruisigd hadden, verdeelden ze zijn kleren onder elkaar door erom te dobbelen, en ze bleven daar zitten om hem te bewaken. boven zijn hoofd bevestigden ze […]

In mijn studietijd woon ik drie maanden bij een bisschop in India. Hij heeft een druk programma en ik ga zoveel mogelijk met hem mee. Het gebied dat zijn bisdom […]