Basis

De dood als bron van levenslust

Wie beroepshalve vaak met de dood wordt geconfronteerd, moet haast wel somber worden, is de algemene gedachte. Niets is minder waar. Als je vaak in aanraking komt met de dood en je eigen sterfelijkheid onder ogen moet zien, word je je veel meer bewust van het geschenk dat het leven is. Zo wekt dat bewustzijn juist levenslust. Drie keer per week ben ik in het hospice in mijn woonplaats. Ik werk daar als geestelijk verzorger. Ik luister dus naar mensen die weten dat ze binnenkort zullen sterven. Als ik op het spreekwoordelijke feestje vertel wat voor werk ik doe, betrekt

Wellicht ook interessant

Jonge vrouw in een wit T-shirt staat tegen de muur geleund en kijkt de camera in.

Basis

“Er is binnen de kerk te weinig aandacht voor milieu en dierenleed”

Martine Meijers is nieuwsgierig naar jonge christenen. Waar zijn ze mee bezig en wat drijft ze? Dit keer gaat ze in gesprek met ondernemer Leonoor Leus (Brussel, °1992), oprichter van ‘Vegan Brussels’ en ‘Changemaker Collective’. Hoewel Leonoor is opgeleid als architect wilde ze haar impact op de wereld vergroten. Drie jaar geleden bekeerde ze zich tot het christendom en nu richt ze zich op het zoeken, delen en verspreiden van het goede.

Tonnie Dieleman kijkt grijnzend in de camera en laat een kleine schedel van een dier zien, die hij in zijn hand vasthoudt

Basis

“Blijf op je eigen grond”

De gereformeerde broeders uit zijn verleden hebben de liefde veronachtzaamd en daar ondervindt Tonnie Dieleman nog altijd de gevolgen van. Het maakt hem boos. Toch gaat hij sinds kort weer af en toe naar de kerk en heeft hij ontdekt wat er met boosheid gebeurt wanneer het niet op oordeel stuit. Krina Huisman ging namens Theologie.nl met hem in gesprek.

Bomen met lampjes en blauwe lucht op de achtergrond

None

Wat geeft jou grond onder de voeten?

Zo’n drieduizend bezoekers liepen dit jaar door de bossen van Liempde tijdens Graceland Festival. Door de aanhoudende droogte was de grond stoffig en zanderig. Blote voeten werden steeds iets bruiner en de grassprieten leken minstens zoveel dorst te hebben als de mensen. Droog, verhard en heet – zo voelde de grond onder defestivalvoeten.