Onze oorsprong blijkt geen beginpunt
In de Bijbelgroep lazen we de tekst over de lijdende dienstknecht waarin het gaat over iemand die niet om aan te zien is, zo lelijk en onaanzienlijk. Maar juist door het lijden dat hij moet verdragen, verandert er iets in hem en in zijn buren en kennissen, iets groots, iets dat met verzoening met het leven en met vergeving te maken heeft. ‘Kan lijden zin hebben?’ vroegen we ons af.
‘Toen ik blind werd,’ zei Nati, ‘ben ik lang depressief geweest, totdat ik vond: nu is het genoeg geweest. Sindsdien ga ik mijn huis weer uit en nu dank ik God voor wie ik ben geworden.’ Nati is erg actief in haar gemeenschap en geldt als een autoriteit voor vele van haar buurvrouwen.
In een andere Bijbelgroep lazen we het verhaal van Pinksteren. Martina vertelde over de eindeloze zorgen die ze had gehad om haar zieke man. Die mankeerde van alles en het werd steeds erger en zwaarder. Op een avond, toen ze even niet meer wist hoe het verder moest, stond ze onder de douche en toen voelde het of het water uit Gods hand stroomde en alle zorgen en gevoelens van tekortschieten van haar afspoelde. ‘Door dat moment en ook wel andere heb ik het kunnen volhouden tot m’n man uiteindelijk overleed,’ vertelde ze.
Ik woon en werk in het volkse deel van Buenos Aires. De mensen uit mijn Bijbelgroepen zijn niet hooggeschoold en eerder arm dan rijk. Als we een verhaal lezen, willen de meesten het direct op zichzelf betrekken. Maar in de loop van de tijd hebben we ontdekt dat het ook belangrijk is om goed te kijken naar de mensen die de Bijbeltekst geschreven hebben en naar hun ervaringen met God. Een deel daarvan kunnen we in de verhalen zelf ontdekken, daarnaast kan ik nog wat verhelderen en aanvullen. De ervaringen van toen werpen vaak een verrassend licht op die van ons nu.
Bij het lezen worden bepaalde belevingen in wat we dagelijks meemaken er uitgelicht. En dan blijkt dat wij, bijvoorbeeld door wat Nati vertelt over haar blindheid, op onze beurt de lijdende dienstknecht en zijn buren weer beter kunnen begrijpen. Het is verheldering over en weer.
In de Bijbelgroepen staan we stil bij iets waar velen van ons in het dagelijks leven niet aan toekomen. Dat er ruimte is in onszelf. Dat we in die ruimte conflicten uitvechten: met onszelf, met anderen, met ons lot. En dat er in die ruimte oplossingen ontstaan en ontmoetingen plaatsvinden. De lijdende dienstknecht kan er binnenkomen, samen met z’n buren die hem zijn gaan begrijpen, de Geest van Pinksteren kan er ons schoonwassen en met kracht vervullen. We komen bij onze oorsprong, dat geen beginpunt blijkt te zijn, maar eerder een kruispunt waarop we ons verbonden weten met velen die ons voorafgingen, met wie nu om ons heen zijn en met wie we nu nog niet kennen, maar op onze weg zullen tegenkomen.
In de Bijbelgroepen blijken we allemaal oorspronkelijke, originele mensen te zijn – niet vanwege gaven of eigenschappen waarin we ons van anderen onderscheiden, maar juist vanwege het vele waarmee we met anderen verbonden zijn.
