Wim Beekman: de lhbt-thematiek

Het schrijnt

Praat er maar niet over heet het boek dat Teus Dorrepaal schreef over de worsteling van een jonge homo binnen de kerk. De titel schrijnt. Zoals eeuwenlang geloof schrijnde in de ziel van homo’s.
Misschien dat Teus daarom mij als classispredikant een eerste exemplaar heeft aangeboden deze week. Praat er maar niet over voert mij terug naar mijn eigen jeugd. Bij ons thuis praatte men niet over homoseksuelen.
Eén keer wel. Mijn moeder vertelde over mannen die andere mannen liefhadden zoals mannen en vrouwen. Dat het niet erg was dat zij zo waren, maar dat je er niet naar mocht leven. “Wie bijvoorbeeld?”, vroeg ik. “Ik ken niemand van hen”, antwoordde ze. Ik denk naar waarheid, want wie het aanging, sprak er niet over in die dagen.
Toen ik ging studeren maakte ik deel uit van een introductiegroep onder leiding van een ouderejaarsstudent. Een frisse jongen die veel wist van studeren, de stad, theologie en God. Ik keek spoedig tegen hem op.
Verderop in de week vertelde hij ons dat hij homo was. Hij was voor mij de eerste die er openlijk over sprak. Later ontmoette ik twee vriendinnen die samenwoonden, we raakten goed bevriend. En vierden de geboorte en de doop van hun zoontje mee.
Inmiddels heb ik twee lieve zwagers die gelukkig getrouwd zijn met elkaar, en onlangs samen ouderling zijn geworden binnen onze kerk. En heb ik gemeenteleden meegemaakt die minder of meer openlijk uitkwamen voor hun homoseksualiteit. Ik leerde hoeveel dit soms schrijnt.

(…)