Je kinderen als baby’s laten dopen is niet meer vanzelfsprekend. Als peuter of kleuter lijkt het vaker te gebeuren dan vroeger. Hoe leg je dat die kinderen uit en neem […]

Het huidige Pesachmaal kent een lange ontwikkeling met verschillende oorsprongen en interpretaties. Tegenwoordig markeert Pesach het oogstseizoen en een historische gebeurtenis: in dit zeven of acht dagen durende feest in […]

De vredegroet in het spanningsveld van theologie en praktijk Middenin de gemiddelde avondmaals- of eucharistieviering gebeurt er iets bijzonders: de kerkgangers wenden zich naar elkaar toe, geven elkaar een hand […]

In deze corona-tijd heeft het klokluiden weer betekenis gekregen. Wat valt er over de geschiedenis van klokken en van luiden te weten? Het grote publiek zal veel van de gebruiken […]

Een protestantse predikant en een rooms-katholieke priester vertellen hoe en wie mensen in hun kerk gedenken. Beste pater Charles Eba’a, Fijn om weer contact met elkaar te hebben! Mag ik […]

Voorgangers besteden veel tijd en energie aan het voorbereiden en het houden van preken. Maar wat is het effect ervan? Laten mensen zich erdoor beïnvloeden en zo ja, waardoor komt dat dan? In zijn dissertatie Moving Sermons (preken die je in beweging zetten) onderzocht Henk Stoorvogel de veranderkracht van preken vanuit communicatief en homiletisch perspectief.

De aanduiding ‘retorisch’ heeft in het huidige Nederlands eerder een negatieve dan een positieve bijklank. Als we zeggen dat iemand ‘retorisch geweld’ gebruikt, is dat weliswaar minder erg dan ‘verbaal geweld’ en zeker dan ‘fysiek geweld’, maar het is ook geen reclame. Er komt iets in mee van ‘mensen meenemen met mooie woorden’ of zelfs ‘een rad voor de ogen draaien’. Die twee, bedrog en schone schijn, zijn al vanaf de Oudheid de grote valkuilen van de retorica. Toch is het te kort door de bocht, als iemand daarom de retorica (of welsprekendheid) als zodanig gaat wantrouwen.

In de wisselrubriek ‘De scriptie – De promotie’ deze keer aandacht voor het proefschrift van León van Ommen dat eind 2016 is uitgegeven bij Routledge (Londen) onder de titel Suffering in Worship: Anglican Liturgy in Relation to Stories of Suffering People, in de reeks Liturgy, Worship and Society Series. In 2016 verscheen bij Kok (Utrecht): Ruimte voor gebrokenheid. Plaats voor lijden in de eredienst, gebaseerd op ditzelfde onderzoek.

Raar om te schrijven in een tijd waarbij de dag van morgen het inzicht van vandaag achterhaald kan hebben. Nu ook de kerken sluiten, stappen we massaal over op digitaal […]