In Groningen is nóg een ramp gaande, al decennia. Hoe hebben daar de kerken gereageerd? Wat kan ‘de kerk’ betekenen voor de mensen die er zo moedeloos van worden? En wat kunnen anderen weer leren van de situatie daar? Op 12 augustus 2012 beefde de aarde in het gebied rond Huizinge, een dorpje in Groningen. De beelden van deze aardbeving kwamen in het nieuws. We zagen via een beveiligingscamera in een supermarkt in het nabijgelegen Middelstum hoe de producten uit de rekken naar beneden kwamen.

Van de nood een deugd makend… in juni 2020 is gestart met een groot internationaal onderzoek naar kerkelijke ervaringen in de coronatijd. Dat onderzoek is nog niet afgerond, maar een […]

Inleiding op het themanummer Dit themanummer komt voort uit de actualiteit van de coronacrisis en hoe kerken daarop reageren. Maar deze crisis is niet de eerste (en de laatste…?) die […]

Net als in andere West-Europese landen is in Nederland in de afgelopen decennia de rol van geïnstitutionaliseerde religie afgenomen. Tussen 1966 en 2015 daalde het aandeel Nederlanders dat gelooft in een God of hogere macht én regelmatig naar de kerk gaat (minimaal één keer per maand) van 59% naar 14%. Deze secularisering heeft de afgelopen decennia bij Nederlandse vrouwen minder sterk plaatsgevonden dan bij mannen en hierdoor zijn vrouwen tot op de dag van vandaag religieuzer dan mannen. Zo beschrijven vrouwen in 2019 zichzelf vaker als religieus (37% enigszins of zeker) dan mannen (29%). Ook bij bidden zien we dit soort verschillen: respectievelijk 26% en 20% deed dit in 2019 minimaal wekelijks. In het proefschrift (Kregting 2019) geven we verklaringen voor zowel de secularisering die in Nederland heeft plaatsgevonden als voor de aanhoudende religieuze verschillen tussen Nederlandse mannen en vrouwen.

Sommigen veronderstellen dat zingeving in tbs eigenlijk niet mogelijk is (Spronken 2015). Mijn verkennende onderzoek onder patiënten met een licht verstandelijke beperking (lvb) leert dat die wel degelijk perspectief zoeken en dat het goed zou zijn om met tbs’ers regelmatig te reflecteren op zingeving in tbs.

In dit themanummer gaat het over hoe kerken reageren op de coronacrisis. In zekere zin kunnen ervaringen bij andere crises ons leren en wijzen. Hier volgen de weergaven van twee […]

In de afgelopen jaren hebben denkers rond kerkopbouw en praktische ecclesiologie niet stil gezeten. In dit korte Trendbericht lichten we er een aantal specifieke thema’s uit. Daarnaast is er op […]

Op zondagmorgen 14 mei 2000 rijdt dominee Evert Jan Veldman van Hengelo naar Enschede, want hij gaat voor in de Opstandingskerk, zijn gemeente. Hij wordt aangehouden door de politie. Hij mag de stad niet in, niemand mag de stad in. Pas als hij heeft aangetoond dat hij zijn toga bij zich heeft en echt moet voorgaan in de dienst mag hij doorrijden. Hij rijdt de stad binnen en ziet allemaal verdwaasde mensen, ze kijken niet eens uit bij het oversteken. Er gaat bij hem een knop om: wij moeten bij die mensen zijn, zij zijn ontredderd.

Waarom zouden we aandacht besteden aan mannelijkheid in de Bijbel? Is dit een modieuze bevlieging, iets wat wij aan de Bijbel opdringen, omdat het onderwerp tegenwoordig zo speelt in de samenleving? Of is mannelijkheid iets wat ook in de Bijbel zelf van betekenis is?