Bernarda, lid van het team van het Centro Bíblico, helpt al een aantal jaren in een project met drugsverslaafden. Op een terrein van de paters salesianen hebben ze een groentetuin […]

Een medemens in zijn stervensuur nabij zijn. Daarover gaan deze portretjes van mensen die waken. Veel mensen die waken. Veel mensen ’waken’. Sommigen doen dit beroepsmatig, zoals op de Intensive […]

Wie de Haagse Lukaskerk binnenkomt, staat meteen in de ontmoetingsruimte met grote keuken. Hier verzamelt zich de hele week door een veelkleurig gezelschap rond de tafel. Divers was de Lukaskerk […]

Wie een tijdje in de gevangenis heeft gezeten, heeft hard hulp nodig bij het vinden van een nieuwe woonplek en een nieuw netwerk. Velen zijn familie en vrienden kwijtgeraakt. En […]

Al honderden jaren wonen er Dominicanen en Dominicanessen in Irak. De zusters runnen er vooral scholen en ziekenhuizen. En gaan daar zoveel mogelijk mee door, hoe onveilig de situatie ook […]

Vader Johann Christoph en zoon Christoph Friedrich Blumhardt waren twee Lutherse predikanten – we schrijven eind 19de, begin 20ste eeuw. Vader en zoon hadden in hun tijd grote invloed op zowel pastorale als sociaal-politieke bewegingen. De Duitse plaatsjes Möttlingen en Bad Boll trokken vele protestanten die kwamen voor een (gebeds)genezing, handoplegging en een pastoraal (biecht)gesprek. Bleef vader Blumhardt de kerk trouw, zoon Blumhardt werkte het laatste deel van zijn leven als socialist. Beide Blumhardts droegen, ieder op eigen manier, bij aan het realiseren van de hemel op aarde. ‘Jezus werd de Overwinnaar’.

Jeanine Vermeulen (1951) is opgegroeid in een groene omgeving en dat heeft haar uiteindelijk bij de Groene Kerk gebracht, waar zij als theoloog aandacht vraagt voor bewust omgaan met de natuur en met elkaar. Daar is niet veel rijkdom voor nodig, wel bewust keuzes maken en de moed om wendingen in je leven toe te laten. Wanneer mensen werkelijk op elkaar betrokken zijn, vertelt ze, gebeurt er iets dat groter is dan henzelf.

Op de drempel van dit nieuwe jaar ben ik een paar dagen te gast bij Lode van Hecke, vader-abt van de trappisten van Orval, dat bijzondere klooster in de driehoek tussen Frankrijk, Luxemburg en België. Hij vertelt me wat hem is overkomen tijdens zijn eerste jaren in de abdij. Hij is dan ziekenbroeder en waakt bij een monnik die eerbiedwaardige taken heeft gehad in de orde en op de dood wacht. Deze stervende broeder vertelt Lode: ‘De essentie van leven is doen wat je doet, in liefde. Om meer gaat het niet. Doe wat je opdracht is. Soms is dat alleen maar aanwezig zijn, soms ook luisteren en een andere keer de helpende hand bieden. Als het maar in liefde gebeurt, onbaatzuchtige liefde voor de ander. Want dan geef je leven door, dan ben je vruchtbaar’. Lode van Hecke waakt op dat moment bij deze stervende monnik en beseft dat hij raakt aan het wezen van het leven, want hij geeft zich aan de ander. In onbaatzuchtige liefde, zonder de verwachting daar wat voor terug te krijgen.

Het westerse denken is gewend te denken in termen van subject en object. Hierbij staat een handelende, bepalende persoon tegenover iets of iemand die dit handelen ondergaat. In het diaconaat is deze denkwijze veel bekritiseerd, omdat het leidt tot een scheve machtsverhouding tussen gever en ontvanger. Trees Versteegen kijkt naar deze relatie aan de hand van de begrippen normaliteit en schaamte. Ze pleit voor een veelvormig subject en erkenning van het mysterie in de relatie tussen gever en ontvanger.