Een verhaal over Uil en Kat. Uil heeft last van vliegangst. Hij komt er door het lezen van een verhaal van iemand die hetzelfde ervaarde als hem, achter dat er meer zijn zoals hem. Uil voelt zich hierdoor minder alleen.

De enige zijn. Het kan een fijn gevoel geven: jij bent voor mij de enige. Of: wat ben jij bijzonder! Maar het kan ook heel ongemakkelijk zijn. Je staat apart. Als enige.

Hoe zit het toch met mensen? Aan de ene kant wil de mens zó graag vrij zijn om zich te ontwikkelen tot een uniek individu; helemaal zelf bepalen wat je denkt en wat je doet. Aan de andere kant blijft er de diepe behoefte aan geborgenheid en bij elkaar te horen.

In het leven van slachtoffers van huiselijk geweld lijkt het een terugkerend thema: denken dat je de enige bent die dit gebeurt. Ik vroeg Inge van Bommel, antropoloog en ruim vier jaar werkzaam in de begeleiding van slachtoffers, op welke manier dit steeds weer opduikt.

Is het nou fijn of niet, om de enige te zijn? Het is een tamelijk existentiële vraag en er zijn veel situaties waarin het antwoord ambivalent is. Natuurlijk wil je de enige geliefde zijn van je man of vrouw en misschien is het ook wel fijn om de enige te zijn die de tien kilometer onder de 12 minuten kan schaatsen, maar om nou de enige te zijn die kan genieten van een mooi uitzicht, de enige passagier te zijn in een treincoupé of de enige die het Russische alfabet kan boeren… het voelt wat allenig. De mededeling ‘ik ben enigst kind’, klinkt dan ook zelden blij.

Patat sorteren, dobbelen in bad – geen gewoonte zo vreemd of er is nóg iemand die dat doet. Bíjna geen gewoonte.

Beklemming, in de vorm van een steeds groter wordende bubbel verdriet, is de meest treffende beschrijving van wat de persoonlijke verhalen in dit boek bij lezing opriep. De verlatenheid, het weggestopte verdriet van kinderen die werden geofferd voor de roeping van God voor zending die hun ouders voelden, is tastbaar. In de eersteling in een serie die de Stichting Zendingserfgoed voornemens is uit te geven, haalt auteur en eveneens kind-in-Nederland-zonder-ouders Freek L. Bakker treffend aan: er was niets gepubliceerd over het lot van de Nederlandse kinderen van zendelingen die voor hun, vaak middelbare, schoolopleiding alleen naar Nederland werden gestuurd.

Sinds de coronacrisis doet de ‘hybride kerk’ zijn intrede. Maar wat is dat? Wat zijn de kansen en de valkuilen? En hoe helpt hybride kerk-zijn om in contact te blijven met gemeenteleden en geïnteresseerden?

Geestelijk verzorgers in instellingen kennen we. Maar sinds kort zijn ze er ook om mensen thuis te bezoeken die worstelen met vragen over zichzelf en het leven… Dit artikel zou u als een nuttige verwijzing kunnen lezen.