De christelijke natuurbeweging A Rocha heeft ‘de wind mee’. Klimaat en milieu staan volop in de belangstelling. Maar weet u ARocha ook te vinden…? Vandaar dit artikel hier.

‘Genesis 1 kun je maar beter niet opvatten als pseudowetenschap, en nog minder als mythe, maar het beste als jurisprudentie. Dat wil zeggen: als het fundament van morele wetmatigheden.’

Renze en Hettie Roorda hebben een biologisch melkveebedrijf in het Friese dorp Veenklooster. Ze melken 80 melkkoeien van het melkvee-ras Jersey, iets kleinere bruine koeien met stralende koppen. Daarnaast doen ze aan natuurbeheer en zijn ze net begonnen met een boerderijwinkel aan huis.

Melk. Goed voor elk. De witte motor. Basis voor boter, yoghurt, room en kaas. Nauw verbonden met het beeld van zwart-witte of roodbonte koeien, grazend in groene polderweiden onder Nederlandse wolkenluchten. Om bij weg te dromen.

Ze komt niet van een boerderij, maar zat van kleins af aan ‘op en onder de koeien’. Als kind leerde ze melken. Inmiddels doet Marleen Felius al 50 jaar wereldwijd onderzoek naar koeien.

Gerry Kramer-Hasselaar sprak met enkele mensen over hun bronnen van troost.

‘Jona is een klein ‘profetenboekje’ in het oude Testament. Het gaat in op de macht van het water, de doodsangst ervoor, de redding uit dit water, van de dood en hoe God daarvoor zelfs dieren, Zijn eigen schepping, inzet. Jona is een verhaal, dat ook bij de klimaatweek gelezen kan worden.

‘Tijdens mijn studie theologie heb ik nooit iets gehad over ouderen of vergrijzing,’ stelt een cursiste bij de nascholing over dementie, die ik geef. Zij vervolgt: “… laat staan over dementie! Terwijl het steeds meer voorkomt in mijn gemeente.” De kerk vergrijst, stelt Hans de Waal terecht vast. Hij pleit voor meer nuance in dat beeld. Ik zou het radicaler willen zeggen: een vergrijsde kerk is een wijze kerk. De kerk is zelfs geroepen om grijs te zijn!

Te midden van de zomer, van vakantie, ontspanning, voor velen van genieten van de aangename aspecten van ons leven, doen de teksten van deze zondag onze blik richten op Gods toekomst met de wereld, weg van ons individuele leventje. In dezelfde tijd waarin de schrijver van Genesis 1 de schepping in den beginne niet anders weet te prijzen dan met een loflied, viert de schrijver van Jesaja 56-66 de doorgaande schepping met een groot tafereel van haar doel. Of dit vooruitzicht leven en handelen bepaalt, hangt af van de plaats waar je hart is.