Thuiskomen bij Eckhart
Er bestaat een klein boekje van de Duitse monnik en veelschrijver Anselm Grün, dat heet: Spiritualiteit van de tweede levenshelft. Met mensen ‘in de tweede levenshelft’ bedoelt hij veertigers, die, hun leven op orde en hun kinderen niet meer heel klein, behoefte krijgen aan verdieping. Of alle veertigers zich herkennen in die beschrijving, vraag ik me af, maar voor mij ging het op. Twee maanden voor mijn veertigste verjaardag zette ik mij op een meditatiebankje. Wat me precies op het idee bracht om dat te doen, weet ik niet meer. Ik herinner me wel mijn verlangen naar – inderdaad: verdieping.
Ik zette mezelf op een weg, die door mij heel goed te bewandelen bleek. Mijn leven verrijkte zich. Ik zakte telkens een laag dieper en kreeg steeds meer zicht op wie ik in wezen ben. Dat proces is lang niet altijd leuk, want ook ik heb mijn minder mooie kanten. Mijn verlangen bleef echter de boventoon voeren en zo zit ik nog steeds in stilte op mijn bankje voor mijn dagelijkse onderhoud en duik ik af en toe het klooster in om een paar dagen de stilte te zoeken.
Verdieping bracht het. Maar ook vragen. Want wat ik daar diep in mezelf verscholen allemaal tegenkwam – wat was dat eigenlijk? Wie kon mij uitleggen wat er gebeurde tijdens die twintig minuten stilte? Ik ging op zoek en belandde bij hedendaagse spirituele meesters als Eckhart Tolle en Deepak Chopra. Ik herkende wat zij beschreven en vond ook wel een soort van antwoorden, maar hun woorden zorgden ook voor een spagaat. Want hoe verhouden hun leerzame, maar ook zeer algemene lessen zich tot wat ik op zondag in de kerk ervaar of hoop te ervaren? Wat heeft God van doen met wat zij vertellen? Ik voelde een onderscheid groeien tussen mijn zondagse en doordeweekse geloof. Ik zocht verder.
Uiteindelijk kwam ik terecht bij de mystici. En meer in het bijzonder bij Meester Eckhart. Wat een openbaring dat iemand die volop en voluit in de kerk leeft en zich aan de kerk geeft, dingen schrijft die ik tegenkom op dat meditatiebankje! Bij hem is het helemaal geïntegreerd: hij doet volledig recht aan wat de stilte met een mens doet en de zoektocht naar verinnerlijking en tegelijkertijd staat hij volop binnen het christendom. Niet dat ik alles wat hij schrijft verstandelijk kan bevatten, maar mijn ziel leeft op van zijn woorden. Ik herken mezelf en mijn weg. Hoe wonderlijk: over zeven eeuwen heen geeft Eckhart mij een gevoel van thuiskomen.
Marga Haas schreef God en ik, wij zijn één. Veertig dagen met Meester Eckhart.
Marga Haas is geestelijk verzorger in een hospice en geeft bezinningscursussen over o.a. Meester Eckhart. Daarnaast schrijft ze elke twee weken een column, waarin bijbel en mystiek samenkomen. Zie www.margahaas.nl
