‘Diep van binnen voelde ik een heldere ja’

Rozemijn Aalpoel kwam terecht in een ‘innerlijke nacht’, die haar bracht bij wat ze het liefste doet: schrijven en tekenen. In dit artikel stelt ze zichzelf kwetsbare vragen en neemt ons mee in haar gevoelswereld. Ze laat zien hoe de zwaarte en eenzaamheid die haar overvielen ook een roeping onthulde. Langzaam, maar gestaag. Stilstaan werd bewegen, het verborgene werd zichtbaar, en op een dag kwam er een mailtje van een uitgever.

Vroeger dacht ik dat iedereen die boeken vol inspirerende teksten schreef, al van jongs af aan een richting voelde in hun leven. Dat ze altijd al wisten wat ze later wilden worden, en dat ze er van jongs af aan al goed in waren. Nu mijn eigen boeken soms als inspirerend worden gezien, weet ik dat je helemaal niet van jongs af aan diep van binnen hoeft te weten wat je te doen hebt in dit leven. Dat je vooral vol nieuwsgierigheid en verwondering een bestemming in elke stap kan vinden. Dat iedereen een eigen tijdlijn heeft in het leven en dat dat oké is. Ik neem je mee naar hoe ik in woorden op papier langzaamaan mijn richting in het echte leven vond. Ook laat ik je zien dat je niet altijd je roeping hoeft te vinden, maar dat het ook jou kan vinden.

Wanneer voelde je het voor het eerst?

Ik heb me zo lang ik kan herinneren thuis gevoeld op papier. Papier is de plek waar het leven zo langzaam of snel mag gaan als je zelf wil. Waar woorden en zinnen met aandacht en pauzes mogen gaan. Toch duurde het lang voor ik wist dat ik goed was in schrijven. Op de middelbare school moest ik hard werken voor een voldoende, waardoor het papier altijd gelijkstond aan beoordeling. Ik denk niet dat er een gevoel van roeping kan ontstaan, als er continu een gevoel is waarin je hoopt dat iets goed genoeg is en waar hard werken niet altijd loont. Ondanks de soms matige resultaten werd ik wel gezien, en dat gaf voor lang daarna moed.

Papier is de plek waar het leven zo langzaam of snel mag gaan als je zelf wil

Op de universiteit werd ik voor mijn gevoel voor het eerst vrijgelaten op papier. Het papier was een plek geworden waar gedachten mochten ontstaan, net als ideeën, perspectieven, reflecties en analyses. We werden aangemoedigd om de wereld te analyseren en juist dingen te schrijven die nog nooit eerder gezien of geschreven waren. Voor mijn gevoel hoefde ik hier niet goed genoeg te zijn of ergens aan te voldoen. Om goed te zijn was het belangrijk om de wereld op een unieke manier te kunnen aanschouwen, en dat is altijd iets geweest waar ik goed in ben. In deze periode heb ik mezelf uitgevonden op papier, vanuit nieuwsgierigheid en zelfvertrouwen.

De eerste keer dat ik mijn reflecties op het leven deelde met familie en vrienden, was tijdens verschillende reizen. Ik deed vrijwilligerswerk in een vluchtelingenkamp en liep twee keer naar Santiago de Compostella. Toen zij door mijn woorden tot tranen toe geroerd werden, wist ik dat mijn woorden niet alleen goed waren in analyseren, maar ook de kracht hadden om mensen te raken.

Wat markeert een belangrijk punt in het voelen van jouw roeping?

In maart 2020 verhuisde ik naar een huisje bij een prachtig bos. Hoewel het een van de mooiste omgevingen is waar ik heb gewoond, was deze verhuizing ook het begin van de meest donkere periode van mijn leven. De dag van mijn verhuizing was de dag waarop een van de eerste corona-persconferenties gehouden werd. De wereld veranderde abrupt. Hoewel de pellethoutkachel binnen altijd gezellig brandde, en de dennenbomen zelfs in de grijze winter groen boven alles uittorenden, ontstond er in mij een diepe en eenzame nacht.

Toen de wereld om ons heen door alle strenge maatregelen steeds minder richting gaf aan onze dagen, begon ik me langzaamaan steeds somberder, verdrietiger en alleen te voelen. Alsof ik voor de spiegel stond en mezelf voor het eerst echt zag. Iemand die eigenlijk geen idee had wat ze écht zelf wilde, of waar ze echt goed in was. Voor haar gevoel ook nog eens helemaal alleen in een bos.

In deze innerlijke nacht ben ik begonnen met schrijven. Ik schreef niet langer over de wereld om me heen in de taal van concepten, of over wat ik om me heen zag in andere landen. Ik schreef alleen over wat ik voelde, over de nacht die ik inmiddels in alles om me heen begon te zien. Ik schreef niet langer verhalen of reflecties, maar alleen korte zinnen. En bij elk zinnetje, maakte ik een kleine tekening. Op een dag besloot ik dat ik het wilde delen op Instagram. Ik opende een account en dat was het concrete begin naar waar ik nu ben. 

In deze innerlijke nacht ben ik begonnen met schrijven

Wanneer ben je het gaan volgen?

Vanaf dat moment schreef ik zinnen over wat ik voelde, over wat ik hoopte dat iemand anders tegen me zou zeggen, over wat ik tegen mezelf zou willen zeggen. Mijn woorden waren bedoeld als troost, als moed, als een traan op papier. Want hoe fijn is het om samen met iemand anders je tranen te kunnen tellen.

Ook toen mijn innerlijke nacht weer minder donker werd, bleef ik schrijven. Over hoop, over verandering, over richting. En met alles wat ik ook online deelde, kwamen er steeds meer mensen bij die zich herkenden in mijn woorden en die meelazen. Zo gaf mijn gevoel me richting, en gaven alle mensen die meelazen me de moed om mijn richting te volgen.

Was er een echt kantelpunt?

Op een willekeurige vrijdag ergens in december 2022, ontving ik een mailtje met de vraag of ik het boek van De jongen, de mol, de vos en het paard kende, en of ik een cadeauboek wilde maken. Hoewel ik in eerste instantie dacht dat dit mailtje een grap was, bleek het tot mijn grote verbazing echt te zijn. Kort daarna dronk ik een koffie op het kantoor van mijn huidige uitgeverij en zei ik ja. Ik had nog nooit een boek gemaakt, had geen idee hoe zoiets werkte of zou gaan, maar ik voelde diep van binnen een hele heldere ja.

Zo ben ik gekomen waar ik nu ben. En zo is mijn richting stap voor stap steeds concreter geworden. Eigenlijk heb ik altijd door dit mailtje het gevoel gehad dat mijn roeping mij heeft gevonden in plaats van andersom, omdat ik zelf niet wist dat ik hiernaar op zoek was.

Is het voelen van een roeping ook zwaar?

Ja, soms voelt een roeping best zwaar. Het is natuurlijk een prachtig gevoel om te weten dat er iets is wat je goed kan, en dat je tegelijkertijd het geluk hebt dat mensen willen horen en lezen wat je te zeggen hebt.

Anderzijds is er ook altijd het praktische leven, met minder inspirerende zaken zoals het betalen van huur, rekeningen en andere vaste lasten. Ik heb naast het schrijven van boeken ook een vaste baan, en dat geeft veiligheid en zekerheid. Het volgen van mijn roeping geeft me nog niet dezelfde soort praktische zekerheid op lange termijn. Voor mij is dit altijd een bron van twijfel en tweestrijd, wat soms kan voelen als een zware last op mijn schouders.

Als ik weer eens beland in dit gevoel van tweestrijd, dan herinner ik mijzelf eraan dat ik het ook kan voelen als een motivatie om stappen te blijven zetten in een richting die op dat moment klopt. Dat het heel fijn is om te weten wat je met je dag kan doen, nooit verveeld te zijn en vaak vervuld. Dat dat op zichzelf al meer dan goed genoeg is.

Ja, soms voelt een roeping best zwaar

Wat wil ik je meegeven met mijn verhaal?

Heel af en toe zijn er dagen waarop ik me afvraag of het niet beter zou zijn geweest om deze verhuizing te hebben gemist en daarmee ook de bijna tweejarige nacht van mijn leven. Het zou misschien tot een heel ander levenspad hebben geleid. Toch weet ik dat ik zonder deze innerlijke nacht niet zou zijn waar ik nu ben: daar waar het voelt dat woorden mijn weg zijn en schrijven mijn manier. Nu ik ook echte stappen durf te zetten op wat voelt als mijn pad, ben ik blij dat mijn dromen niet langer alleen maar dromen blijven. En dat ik ze de kans geef om wel of niet te lukken.  

Soms bekruipt me het gevoel dat ik langzaam ben in dit leven. Dat andere 33-jarigen om me heen heel ergens anders zijn dan ik. Toch geeft het me troost dat ik zeker weet mijn pad te hebben gevonden. Ook al is het soms een eenzaam pad, het is wel mijn pad. En alles wat ik kan doen is er stappen op blijven zetten, in vertrouwen, en vol verwondering verder lopen naar wat er nog meer voor me is.

Ik hoop dat je na het lezen van mijn verhaal weet dat een roeping niet altijd luid spreekt vanaf dat je jong bent. Dat je nu weet dat het bij mij verstopt zat in de dingen waar ik me vrij voelde en mezelf. Dat het niet altijd iets is geweest dat moeiteloos was, maar wel iets dat moeiteloos werd.  

Ik hoop dat je na het lezen van mijn verhaal stappen durft te blijven zetten in een richting die voor jou op dat moment klopt. Ik vond mijn roeping ook na vele jaren, of eigenlijk vond mijn roeping mij. En soms komt het zomaar ineens aankloppen in je leven. Ik hoop dat als je tegen die tijd de deur opendoet, je durft te ontvangen wat zich voor je wil ontvouwen.   

Rozemijn Aalpoel heeft twee boeken geschreven. Onderweg en Zoveel Moois en Waar het altijd thuis is. In beide boeken maken lezers een reis door landschappen waarbij elementen zoals het weer, de bergen of de nacht tot je spreken. Ze zetten je aan het nadenken, stellen je een vraag, troosten je, geven moed, laten zien dat er vreugde is, maar laten je altijd zelf de antwoorden op je vragen vinden. Omdat de antwoorden en de richting die je zoekt, altijd al in jezelf aanwezig zijn geweest.

Wil je Waar het altijd thuis is van Rozemijn Aalpoel bestellen?

Een hartverwarmend cadeauboek over een rivier die symbool staat voor het leven en het voorbijgaan van de tijd, met prachtige illustraties. Na Onderweg en zoveel moois komt bestsellerauteur Rozemijn Aalpoel opnieuw met een prachtig cadeauboek: Waar het altijd thuis is. Daarin neemt ze ons opnieuw mee op een inspirerende reis. Dit keer stromen we mee met een rivier die altijd maar verder gaat. De overgang naar iets nieuws betekent vaak ook het afscheid van iets ouds. De inspirerende teksten en prachtige illustraties van deze Nederlandse maker geven je moed, hoop en durf bij elke stap. Het perfecte boek om bij elke gelegenheid cadeau te doen.

Bestel Waar het altijd thuis is