Zonder drempel
18 september 9.00 uur
Het lukte! Gisteren verliep de gastpreekbeurt in Gorinchem uitstekend. Ik wilde niet afzeggen, want de gemeente had eindeloos naar een vervanger gezocht en ten slotte mij gevonden. Dan kun je het niet op het laatste moment ook laten afweten, vind ik. Bang was ik wel, voor de bijverschijnselen van de kuur. Maar het ging prima. God zij dank! En ik ervoer een curieus verschijnsel. Ik sprak daar twee onbekenden en voelde onmiddellijk een diepe verbondenheid met hen. Een jonge vrouw stelde me een vraag na de dienst en in een split second waren we in een zeer intiem gesprek gewikkeld, alsof we elkaar al jaren kenden. En tijdens de terugreis liet ik mij ontvallen dat ik best tegen mijn afscheidsdienst van Rotterdam opzag. Degene die mij thuisbracht wist me met drie zinnen (en twee zoenen) tot rust te brengen. Ik kende de goede man helemaal niet. Maar het werkte. Wat is dit een vreemd fenomeen. Alsof je zintuigen acuter waarnemen wat er om je heen gebeurt, alsof je ziel zich zonder drempel verbindt met de ziel van anderen. Wonderbaarlijk.
UIT: ‘EN NU BEN IK AAN DE BEURT. SPIRITUALITEIT VAN HET STERVEN’, KOKBOEKENCENTRUM UITGEVERS, 2018.
Vertrouwen
‘Nu ik weet dat ik niet meer naar huis kan, lijkt het of het nog moeilijker is om vertrouwen te hebben in de mensen die voor mij zorgen. Pas nog: ik had gebeld, want het bekertje water was van het nachtkastje gevallen; ik weet niet hoe. Ik werd er wakker van, akelig, heel mijn pyjama was doorweekt. De nachtdienst kwam wel snel, maar ik kon ze niet goed vertellen wat er was. Zo heb ik de rest van de nacht in die nattigheid liggen rillen. Maar gisteren, toen gebeurde er iets bijzonders. Mijn hulp was gekomen, of ik zin had om er even uit te gaan samen. Ik had net een nieuwe rolstoel, die ook voor buiten is. Dus ik dacht, laten we het proberen. Krijg ik toch midden in het winkelcentrum een lekke band! De moed zonk me in de schoenen, ik was best een beetje wanhopig. Maar mijn hulp zei: ‘Dit komt goed.’ Ze is een winkel binnengestapt en die man daar begreep het meteen. Hij heeft zijn zoon gebeld, die rijdt een bestelbus. Samen hebben ze me daarin getild. Ik was zo weer thuis. Er zijn dus toch nog goede mensen, die gedachte flitste door me heen. Later kwam ik erachter dat de vrouw van die man van die winkel al jaren ziek is. Zij zit ook in een rolstoel. Wat denk je, zouden ze blij zijn als ik ze een fruitmand laat brengen?’
