Afscheid voor even

Bij Johannes 16,16-23a

Wat waren ze blij, toe mama vertelde dat er een broertje of zusje geboren zou worden. Het zou nog wel een half jaar duren, maar ze verheugden zich er heel erg op. De twee kinderen die er al waren voelden zich groot en ze maakten plannen wat ze met het nieuwe kindje zouden gaan doen. Spelen, helpen, ervoor zorgen. Tommy en Maaike vroegen mama iedere dag: ‘Wanneer komt het nou? Waar moet het slapen, hoe zal het heten?’

Op een dag zei mama: ‘Ik moet jullie wat vertellen. De dokter heeft gezegd dat ik een tijdje naar het ziekenhuis moet. Dat is beter voor mij en ook voor het kindje.’ Tommy en Maaike schrokken vreselijk. Ze vonden het heel erg dat mama niet meer thuis zou zijn. Ze waren diep in hun hart bang dat het niet goed zou aflopen, en wat moesten ze dan? Papa deed flink en vrolijk. ‘Ik kan toch ook koken en tante Liesbeth komt helpen. We redden ons heus wel.’ De kinderen moesten bijna huilen. Maar mama zei: ‘Het komt echt wel goed, ik moet alleen maar een beetje aansterken. Het is maar even, dan kom ik weer thuis en dan zijn we allemaal weer vrolijk en blij als het kindje komt.’

Tommy en Maaike hielden zich goed. Papa beloofde dat ze mama af en toe zouden gaan opzoeken in het ziekenhuis. Als het maar niet te druk werd. Ze kregen een eigen telefoontje, samen. ‘Dan kunnen jullie me af en toe een appje sturen. En misschien maken jullie een tekening voor me, of je schrijft een briefje.’ Dat was een goed idee, dan was mama toch een beetje thuis en dan konden ze vertellen dat het goed met hen ging en dat ze zich erop verheugden dat ze weer thuis zou komen. En dat het kindje gewoon zou komen en dat alles goed kwam.

Dat vinden ze wel leuk, berichtjes sturen. Berichtjes krijgen. Ze proberen te bedenken wat ze gaan schrijven. Wat zou mama leuk vinden om te horen? O, van alles. Dat het goed gaat thuis, dat ze allemaal helpen, en dat ze haar missen. En over het kindje, naar wie ze zo verlangen. Ze hopen dat het niet te lang zal duren.