Agenda

Het was een vroege ochtend in Ekeren-Donk. Ik liep langs verlaten akkers, nog voor de wereld ontwaakte. Het licht viel zacht door de takken van de wilgen. Boven mij klonk het ritmische tikken van een specht. Op zulke momenten overvalt me een diep gevoel van thuiskomen — niet in een huis, maar in iets groters: in wat door paus Franciscus in zijn encycliek ‘Laudato Si’’ ‘ons gemeenschappelijk huis’ wordt genoemd.

Maartje Amelink liep vijf dagen mee met de ‘peacewalk’, een initiatief van theoloog Rikko Voorberg. De Nederlandse editie startte 25 april in Amsterdam en duurde acht dagen. In Kleef namen de Duitsers het stokje over. Het uiteindelijke eindstation van de wandeltocht is Jeruzalem. Maartje reflecteert op haar beleving van de wandeltocht door Nederland en op de vraag of en hoe zo’n wandeling kan bijdragen aan vrede.

Religies zijn scholen in wijsheid. Ze onderwijzen het goede leven voor het aangezicht van God. Maar dit onderwijs blijkt ook altijd een zekere dwaasheid in te houden. Door de eeuwen, zo laat Jean-Jacques Suurmond in haar nieuwste bijdrage zien, heeft religieuze dwaasheid mensen uit hun comfortzone (‘bubbel’) gewrikt en zo geopend voor de goddelijke dimensie. Maar wat is deze dwaasheid?