Een interview met theoloog Erik Borgman over zijn nieuwe boek Meer dan het leven. Over ‘het seculiere experiment’, contemplatie en hoop.

Een van de adviezen die Theodoor Christiaan Vriezen – mijn vader – als student kreeg, was, dat je het beste oude culturen kon leren kennen door plaatjes te bekijken.

Als je een kerk binnenkomt, heeft het licht dat door de ramen valt dan invloed op hoe jij die ruimte beleeft? Maakt het verschil voor je of de ramen transparant zijn of dat het glas een kleur heeft? De Goudse Glazen zijn uitgangspunt van deze handreiking. ‘Het ware Licht, dat ieder mens verlicht, kwam in de wereld.’ (Johannes 1:9)

Hildegard van Bingen beschreef hoe de kerk een heilige ruimte is. Niet alleen is de kerk een ruimte voor Gods aanwezigheid onder ons. Zij belichaamt ook zelf deze heilige ruimte, waarin ze functioneert als een moeder. Hoe de kerk gestalte geeft aan haar moederschap, zag Hildegard in een visioen – dat zij optekende.

In het Rietveld bij Hazerswoude staat de ‘Groene Kathedraal’, niet te verwarren met het landschapskunstwerk met dezelfde naam in Flevoland. De bouw ervan begon bij toeval: kweker Tom van Dijk had een paar beuken over en zette die op een rijtje. Er kwam een klokkentoren bij. ‘Toen dat er allemaal stond, ging het wel heel erg op een kerk lijken.’ Kunstenaar Jeroen Dijkhuizen maakte de raampjes.

Gideon van Dam beschrijft hoe hij als geestelijk begeleider omgevormd wordt: ‘De ander en ik mogen persoonlijke zorgen, oordelen, bevangenheid loslaten. Het besef mag gaandeweg groeien dat het leven niet om mij draait. Maar ook kan de begeleide terugvallen naar het zelf willen sturen, bevangen blijven door zorgen. In dat proces – hoe dat ook verloopt – verander ik zelf, word ik omgevormd in een richting die mij steeds weer blij verwondert.’

Het uitgangspunt van de Emmaüswandeling is simpel: je gaat twee aan twee op pad aan de hand van een vraag.Al wandelend kom je vaak al snel tot een echte ontmoeting. […]

In de opinierubriek Korte Metten belichten onze auteurs de actualiteit. Deze week luidt rabbijn Lody van de Kamp de noodklok over de heropleving van antisemitisme in Europa. Terwijl demonstraties tegen het geweld in Gaza velen mobiliseren, ervaart hij dat het maatschappelijk klimaat voor Joodse gemeenschappen opnieuw grimmiger wordt. Van de Kamp roept op tot morele bezinning: niet alleen schuld, maar ook verantwoordelijkheid bepaalt hoe samenlevingen omgaan met oude én nieuwe vormen van haat.

Jona 2 spoort niet. De tekst is onsamenhangend. In het eerste deel van deze bijdrage gaan we op zoek naar de manieren waarop lezers proberen de tekst weer in het spoor te krijgen. I